CHAPTER 16
Akin ka na lang
Hindi ko rin talaga maintindihan kung bakit nag-e-exist pa sa mundo ang mga ganitong klase ng tao. Parang laos na laos na yata ang paghanap ng katuwaan sa pagpapahirap sa mga tao pero itong mga lalaking pumupunterya kay Khalee, parang napaglumaan ng panahon.
Walang takot akong lumapit sa kanila kahit pa mas marami sila at isa lang ako. Hindi ko sila uurungan.
Nakakainis kasi e! Mukhang ang assignments nila, kay Khalee nila pinapagawa, kay Khalee na hindi naman makapalag kasi simpleng pagtaas ng boses, ikinanginginig niya.
“Mga hindi na tumanda mga utak niyo! Gusto niyo bang makarating ‘to sa presidente?!” asik ko nang tuluyan akong makalapit sa kanila.
Their eyes were glued at me, looking at me ridiculously. Hindi ko naman inurungan ‘yon
