Devil's Desire

Chapter 7

WHILE WATERING the plants, I noticed that Saphira — the flower that I made— became taller and the color of her petals had changed. Naging kulay itim ang isang talulot at tila natuyo kaya bininyagan ko ito saka ginamitan ng aking kapangyarihan upang hindi mamatay.

But as soon as my power touched the edge of the petal, the flower completely changed its color to pitch black, even the leaves turned dark.

"What is happening to that little thing, Deyja? Bakit nagbabago ang kanyang kulay? Did something bad happened?" tanong ni Heiva na bigla na lamang lumitaw sa aking tabi. I had no idea why she is here, maybe to irritate me but J don't care. I'm also confused and I need someone to talk to about this matter.

"Wala ka bang nakita sa iyong pangitain, Heiva?"

She scoffed and jokingly flipped her hair as she sat on the flower bed.

"How am I supposed to know, Deyja. I am the goddess of harvest. I am not a seer." She cackled but after seeing my serious face, she stopped and diverted her gaze.

Kunwa'y nilalaro niya ang kanyang daliri subali't nakikita kong pinagmamasdan niya ako mula sa gilid ng kanyang mga mata. Magsasalita pa sana ako nang muling magbago ang kulay ni Saphira, she became red and it turns into yellow.

"I think Saphira is showing Dominique's emotion. Kailangan mo lang itong pag-aralan, Deyja. You take care of that kid. You how much I hate cleaning someone's mess," she said calmly but it is more like a warning. Tumayo siya saka pinagpag ang laylayan ng suot niyang bestida dahil may dumikit na mga lupa. She vanished without saying any word but however, she gave a knowing look. Ano naman kaya ang ibig sabihin ng tingin niyang iyon.

I have chosen my peace of mind so I'm not going to think about it. Ang mahalaga sa akin ay buhay ang bulaklak because I don't know what I can do if the flower wilt.

Malaki ang gagampapanang tungkulin ng bulaklak kaya dapat ko itong pangalagaan.

Panandalian akong umalis upang magtungo sa aking silid at kumuha ng vino na aking maiinom subali't pagbalik ko ay napansin kong wala na si Saphira. Tanging ang tuyong dahon na lang ang natira. Nabitawan ko ang vino na aking hawak kaya nabasag ang bote at nagkalat sa lupa ang likidong laman nito. My heart started to race and I can feel that my hands are shaking a little bit.

Wala akong sinayang na pagkakataon. Agad na nagpalit ako ng kasuotan bago halughugin ang buong kapaligiran, at nang hindi matagpuan ang bulaklak ay nagdesisyon akong magtungo kay Heiva upang hingiin ang kanyang tulong. But whrn I arrived at her home, I noticed that there was no lighted candles and there's no one inside, which is unusual because her house is always full of hairy visitors— I'm pertaining to the animals that lives in the forest.

"Where did they go?" I asked in the back of my mind.

HEIVA WAS alone in the woods, fighting the spirits that have taken Saphira away from Deyja. Mabuti na lamang at nalaman niya na nasa panganib ito kaya nagawa niyang malaman ang galaw ng mga kalaban. She uses her double edges sword to scare off the spirits, but they're devious and just continuing to fight her while taking away Saphira.

In the midst of the fight, the animals that she was taking care of arrived and helped her to shoo away the spirits. Hindi ordinaryong hayop ang mga alaga ni Heiva, dahil ang mga ito ay mga kaluluwa ng batang namatay nang isilang. They are the purest soul so they can fight the evil ones.

Nagtagumpay naman ang kampo ni Heiva. Laking pasasalamat niya na walang nangyari sa bulaklak na pagmamay-ari ni Deyja, dahil nakatitiyak siyang magagalit ito at magkakaroon ng delubyo.

"Let's go back," Heiva whispered to the animals that vanished after hearing her spoke.

She carefully cradled the flower in her arms like it was a newborn baby, she was even humming a song. Nang makarating siya sa labas ng gubat ay nakasalubong niya si Deyja.

Deyja's eyes were emotionless and her hands are tightly clenched into a fist. Heiva were used to it so she was not scared.

"I saved Saphira from the 'rejects'. Just check if it is fine, thank me later, Deyja," aniya saka bahagyang natawa.

Kinuha ni Deyja ang bulaklak mula sa braso ni Heiva at walang lingon-likod na umalis. Heiva sighed as she watched her vanished into the mist, she knew that Deyja was not in the mood to talk after what happened.

On the other hand, Deyja went back to her place and decided to keep Saphira in the room sealed with protection so no one could take her away. She gently put Saphira in the golden pot and watered it using a special liquid that she made.

Nang matapos niyang binyagan ang bulaklak ay maingat niya itong binuhat saka dinala sa silid. Mayroong mesa sa gitna na gawa sa diamante, ito'y galing pa sa kanyang pumanaw na ina na nagmula sa mayamang angkan sa mundo ng mga tao.

Deyja's mother is a human and her father is a god, a powerful and wicked god. Subali't hindi niya ito kinikilalang ama dahil sa ginawa niya sa kanyang ina. Lumapit siya sa mesa at maingat na nilapag ang paso sa gitna habang sinasambit ang isang makapangyarihang salamangka para sa dagdag proteksyon. Nang matapos ay umalis siya upang puntahan si Dominique sa Authi ngunit hindi niya inaasahan na makikita niya ang dalaga sa ganoong kalagayan.

"She really wanted to be a priestess," she said softly while shaking her head.

HABANG NAGLILINIS ako nang mesa ay napansin ko ang pagpasok ng isa sa mga dating kaibigan ni Pablo, ang lalaking tinatawag niyang barumbado at walang respeto sa babae. Hindi ko alam na parokyano pala siya ng club na aking pinagtatrabahuhan. Louis—the guy that I'm pertaining— walked straight to the table where a lot of college girls are hanging out and having fun. Kitang-kita ko kung paano lumingkis ang isang babae sa kanya at kung paano sila maghalikan.

Pinaulanan sila ng tudyo ngunit tawa lang ang kanilang naitugon. I couldn't help but to observe the woman, she seems nice but I can see the dark aura around her. Well, at least there are still kindness lying within her.

Pinagpatuloy ko na lang ang ginagawa hanggang sa tawagin ako ni Julia—isa sa aming kasamahan.

"Dominique, ikaw na ang sasayaw pagkatapos ni Faye. Galingan mo, para madami ulit tayong customer." Humagikhik si Julia saka tinapik ang aking braso.

Si Julia ang pinakabata na nagtatrabaho dito. Pagsasayaw ang kanyang ginagawa dahil hindi pa siya maaaring sumama sa mga parokyano. Sarili niyang ina ang nagpasok sa kanya sa club sa kadahilanan na sila'y kapos at isang beses lang makakain sa isang araw. Pinilig ko ang aking ulo, it is not my story to tell.

Inalis ko ang suot na apron habang naglalakad pabalik sa dressing room upang magbihis ng aking isusuot kapag nagsayaw na ako sa entablado.

Upon entering the room, I saw Paulene in the corner. She was pacing back and forth, I can sense the anxiousness that she was feeling but I can't move my feet to walk near her. Batid kong magagalit lang siya sa akin kapag kinausap ko siya, lalo pa't hanggang ngayon ay sumasama pa rin ako kay Pablo.

Pumasok na lang ako sa dressing room subali't hindi ko inaasahan na naroon si Pablo, nakaupo sa isang stool habang nakayuko at nakatakip ang palad niya sa bibig, tila malalim ang kanyang iniisip dahil hindi niya napansin ang aking pagpasok.

"Anong ginagawa mo rito, Pablo? I told you not to come here when I'm working," sabi ko habang hinuhubad ang suot kong short. Wala naman siyang pakialam kahit na hubo't hubad ako sa kanyang harapan. Pablo would just close his eyes and scold me.

"Paulene told me to be here. Hindi ko nga rin alam, basta ang sabi niya ay bantayan kita."

I stopped midway after hearing what he said.

"Paulene? 'Yong ate mo? Anong pumasok sa utak niya? Does she like me now?" Hindi ko mapigilang matawa dahil mukhang nagbago ang ihip ng hangin.

"I know my sister very well, Dominique. Hindi siya nagbababa ng pride kung walang sapat na dahilan. Maybe she is in danger and I need your help, just cooperate with me please?" he said so desperately. Who am I to turn him down.

"Bahala ka, just do what makes you happy. But don't come near me while I'm working, okay?"

Tumango si Pablo saka hinila ako upang yakapin sa loob nang ilang segundo. Pagkatapos ay bumitaw siya saka lumabas ng dressing room. Batid kong pupuntahan niya si Paulene.

Habang nagbibihis ako ay hindi ako mapakali sa pag-iisip. Ano kaya ang nangyari? Is someone threatening Paulene?

When I stepped outside the room, I saw Louis talking to Paulene. Kahit malayo ay napapansin ko ang panginginig ni Paulene at ang naluluha niyang mata. Louis was smirking evilly and he's trying to touch Paulene's shoulder but the latter was flinching.

"Dominique, ready ka na? In five minutes aakyat ka na sa stage!" sigaw ni Julia habang papalapit sa akin.

I nod my head at Julia and looked back to where I saw them but nobody was there.

LOUIS WAS dragging Paulene in the garage and slapped her hard that she fell on the floor and bumped her head on the side mirror causing her forehead to bleed.

"Ahh! Let go of me!" nagmamakaawang sigaw ni Paulene. Hindi nakinig si Louis, hinihila niya pa rin ang buhok ng dalaga at hindi alintana kahit na puno ng dugo ang kanyang mukha.

"I told you that I want her! Pero sinabi mo sa kapatid mo na bantayan siya!"

Muli niyang sinampal si Paulene na napaupo sa sementadong sahig. Tinukod niya ang kanyang siko ngunit dahil sa lakas ng pagkakasampal at pagkakatulak ni Louis ay sumadsad ang kanyang siko dahilan upang magsugat ang balat niya.

"You keep on ruining my plans, Paulene! For heaven's sake, kailan ka ba matututong makinig sa akin? Hindi naman mahirap ang pinagagawa ko sayo!" He kneeled and gripped her cheeks.

Naging malikot ang mata ni Paulene dahil sa takot. She was hoping that someone will came and rescue her from this ruthless man. Nanginginig ang kanyang kalamnan dahil sa sobrang takot. She knows what Louis can do if he is livid. Hindi magdadalawang-isip ang binata na paslangin siya kapag hindi nito nakuha ang gusto.

"Bakit hindi mo na lang kami tigilan ng kapatid ko? I already our family's debt so you no longer own us. Hayaan mo na lang kami na maging masaya," she said in a shaky voice. Her tears began to roll down on her cheeks as Louis caressed her face, wiping the blood and tears on her face.

"Hangga't nabubuhay ako ay hindi kayo magiging masaya ng kapatid mo." He laughed so loud that his voice can be heard from across the street. But he froze when he heard an angelic voice threatening him.

"Should I kill you so they can be happy?"

Marahan siyang lumingon at hindi niya inaasahan na makikita niya si Dominique na walang emosyon ang mga mata habang nakatitig sa kanya.

Louis' lips curved into a smirk as he stood up and started to take a step closer to Dominique. Binaling naman ni Dominique ang tingin kay Paulene saka sumenyas na umalis na siya. Dahil sa takot na kanyang nararamdaman ay dali-dali siyang tumayo saka tumakbo. Nakasalubong pa niya ang kanyang kapatid na madilim ang mukha dahil hindi niya mahagilap kung nasaan si Dominique.

"Ate! Anong nangyari sayo? You are bleeding, halika dadalhin kita sa doctor!" natatarantang sabi ni Pablo saka hinila ang kanyang kapatid. Subali't umiling si Paulene saka tinuro ang daan na kanyang tinahak.

"Balikan mo si Dominique. I'm worried that Louis might do something bad to her, please. Puntahan mo siya. Kaya ko na ang sarili ko."

Nagtatalo ang kanyang isipan, hindi niya magagawang hayaan ang ate niya ngunit kailangan niya rin na puntahan si Dominique. So he grabbed the opportunity when he saw a couple that was walking inside the club.

"Excuse me! Can you bring my sister to the hospital? It's urgent, please. Can you do me a favor?"

The couple agreed so he immediately left. He ran faster but when he arrived at the garage, Dominique and Louis wasn't there. Ngunit nakita niya ang mga patak ng dugo sa sahig kaya sinundan niya iyon. He's too focused on following the traces of blood that he didn't noticed that someone appeared behind him.

"Tama na! Tulong!"

Nagulat si Pablo nang marinig ang boses ni Louis na nagmamakaawa kaya kaya naman nag-isang linya ang kanyang kilay habang iniisip kung ano ang nangyari. Nagpatuloy siya sa paglalakad hanggang sa makita ni si Dominique na sinasaksak si Louis sa dibdib hanggang sa mawalan ito ng buhay.

Dominique turned around to look at Pablo's surprised face.

"What have you done, Dominique?"