Chapter 31.2
“Patingin nga ako.”
“Sandali nga lang! Baka magising ‘yong baby.”
“Kamukha ko ‘yong anak niya.”
Marahan kong minulat ang mata ko. Isang maliwanag na puting kisame ang agad na lumantad sa ’kin.
Tapos na ang siyam na buwan nang pagdadalang tao ko. Ngayon ay nandito na siya sa mundong minsan kong kinasuklaman—ang anak kong magbibigay kulay ulit ng buhay ko.
“Ang anak ko?” mahina kong tanong na para bang mapupunit ang lalamunan ko sa sobrang tuyot.
Napatingin silang lahat sa ’kin habang ang anak ko naman ay nasa isang maliit na higaan na katabi lang ng akin, mahimbing siyang natutulog.
Unti-unting namasa ang mata ko. Ang gwapo niya. Kamukhang-kamukha ko siya, mula sa hugis ng ulo, ilong, labi at mata habang ang mahaba niyang pilik mata at makapal na kilay ay nakuha niya s
