Chapter 33
Nagmamadali akong bumaba mula sa kwarto ko habang ang anak ko naman ay sunod nang sunod kung saan ako pupunta. Ma-la-late na ako dahil patuloy na nagwawala ang anak ko na gustong sumama sa ’kin papasok.
No’ng huling ginawa ko ‘to ay halos palabasin na kaming dalawa. Ayaw ko nang maulit ‘yon lalo na ngayon na malapit na ang prelim at nag-uumpisa nang magdagsaan ang mga quizzes at long test namin sa ibang subject.
“Mama,” nagmamaktol na sabi ng anak ko habang umiiyak at dala-dala ang bag niya na may lamang mga coloring materials.
“Hindi, Bless. Anak naman. May exam si Mama’t ma-la-late na, oh?” pagmamakaawa ko pero mas lalo lang lumakas ang hikbi niya na naging dahilan para magtinginan ang ibang kumakain.
Ang iba rito ay sanay na pero siyempre ang iba ay hindi pa rin lalo na
