Kinakabahan ako habang naglakad papasok sa bahay nila Fin. Ramdam ko ang bigat ng bawat hakbang ko, para bang ang sahig mismo ay nag-aalinlangan kung tatanggapin ako. Hindi ko maiwasang pigilan ang mabilis na t***k ng puso ko—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa pag-asang tatanggapin nila ako muli, matapos ang lahat ng nangyari.
Ang mga palad ko ay malamig at bahagyang pawisan, kahit na hindi naman ganoon kainit ang paligid. Inayos ko ang kwelyo ng suot kong polo, siniguradong mukhang maayos ako, pero kahit anong gawin ko, pakiramdam ko ay hindi ako handa.
Napatingin ako kay Fin, na naglalakad sa tabi ko. Nakangiti siya sa akin, isang ngiting nagbibigay ng katiyakan na magiging maayos ang lahat. Ramdam niya siguro ang kaba ko, kaya marahan niyang hinawakan ang kamay ko at pinisil ito
