Stay with me, Brat Girl

Chapter 1: Welcome Home

I was f*****g irritated, believe me. I really have no idea why my father threw me here back in the Philippines. Maganda naman ang buhay namin sa Athens! This was all Aphrodite's fault! Kung hindi niya ako hinamon ng suntukan, edi sana hindi ko siya ginantihan! Why would you fight someone kung alam mo namang wala kang kalaban-laban?

"prinkípissa eíste? (Princess are you comfortable?)" Tanong sa akin ng bodyguard na pinasama sa akin ni Papa sa Pilipinas. Damn him! Kailangan daw kasing ireport ng mokong na ito lahat ng ikinikilos ko. Kahit raw pahinga ko dapat alam ni Papa

"nai, kai parakaló̱ stamatí̱ste na milás se ména. eíste erethistikós. (Yes, and please stop talking to me. You are irritating.)" Sabi ko na lang sa kanya sabay irap. I hate this people, they make my life a lot miserable. 

Ilang oras ay lalapag na kami sa Pilipinas. f**k! I am back here and it really really... Irritates me. Seeing those people, plastic people. Kahit naman kasi marami din akong kaaway sa Greece, hindi nila ako masyadong pinapakielaman pero sa Pilipinas, baka nga paghinga ko may comment pa rin sila.

I got my iphone from my pouch bag and inserted an earphone. Papa even minimize my things. Nung nalaman niya na 3 maleta ang dala ko papunta sa Pilipinas, ginawa niya lang iyong isa. Pinagtatapon niya yung nasa 2 maleta at sinigawan ako na yung mahahalagang bagay lang ang dadalhin ko. Kaya heto, hindi ko man lang nadala yung laptop ko, tablets, and even my other gadgets.

I opened my Spotify and played my favorite song.

Billie Eilish (Bury a Friend.)

What do you want from me? Why don't you run from me?

What are you wondering? What do you know?

Why aren't you scared of me? Why do you care for me?

When we all fall asleep, where do we go?

Eversince I was a child, I have been a headache for my parents. That was the truth, even me, I admit that but it was not technically my fault. If only my parents gave me the love and affection that I needed when I was still a toddler, maybe I would not be like this.

Palagi silang wala, palagi silang nasa trabaho. Palagi silang pabalik-balik sa Greece. Ako? Nung ipinanganak ako sa Pilipinas, si Manang Letty lang kasama ko. Isa siyang mayordoma sa mansyon namin sa Maynila. Pakiramdam ko nga siya ang nanay ko at si Manong Cardo naman ang tatay ko na naghahatid sa akin sa school araw-araw.

Sa Pilipinas ako pinanganak, and my parents? They were constantly living in Greece, busy in their businesses. Kaya yung mga katulong lang sa mansyon ang palagi kong kasama.

I entered pre-school and I thought that it will be happier because I will be meeting new people and of course, new friends pero sadyang ayaw lang talaga sa akin ng tadhana. There was a time that I got super jealous with one of my girl classmates, palagi kasi siyang sinusundo ng both parents niya. Tapos minsan iniinggit niya pa ako, hanggang sa isang araw hindi ko na nakayanan ang pangiinggit niya sa akin, sinaksak ko yung lapis sa kamay niya. 

Humagulgol siya nun, well... Of course bata pa kami pero ako hindi man lang ako nakaramdam ng kahit ano dun sa kaklase kong iyon. Bumaon na yung lead sa kamay niya but I still don't care. Awa? Nope, it's not on my dictionary. She deserved it tho, for just being so lucky. I got kicked out from the school and as I expected, my parents got furious at me. They locked me up in my room for 1 week. Lalabas lang kapag kakain.

Then I reached my Grade School level. New school, new friends, and new trouble. Grade 4, first day pa lang ng klase nun, may nanloko sa akin na batang lalaki because my parents did not fetch me to school. I got irritated so I kicked him. Nagkataon naman na malapit kami sa hagdan nun kaya nagpagulong-gulong siya at nagkaroon siya ng bukol sa ulo. Again, I got kicked out and my parents confiscated my gadgets for a month.

It's high school when I met the angel of my life. Si Selene Castro. Siya lang ang kaibigan na nagtiis sa akin nung mga panahon na wala talaga akong malapitan. She accepted me even at my flaws and shortcomings. I am really very lucky to have her as my best friend. Kaso nagkalayo kami nang gumawa na naman ako ng kasalanan.

Grade 8, we are at the Science Lab. Henry, one of the fuckers at our school tried to molest me privately below the table. Buti na lang nakita ko agad yung acido at ibinuhos sa braso niya hanggang sa mga kamay niya. Actually kahit yung legs ko nun natamaan pero minimal lang yun. At nung nagsisigaw na siya ay agad namang lumapit sa amin yung Science Teacher namin. Dinala si Henry sa ospital at ako naman ay pinadiretso sa principal's office. 

Nung iniinterview si Henry, pinipilit niya daw ako na sumama sa kanya sa recess kaso tinatanggihan ko daw siya kaya binuhusan niya ako ng acido. Really? Ganun ba ako kababaw?

Dahil dun umuwi sina Mama at Papa. They told me that, they cannot tolerate more of my actions so they are sending me to Greece. After so many years, dun ko lang nakita ang mga magulang ko pero galit siya nung humarap sa akin. Nagkahiwalay kami ng best friend ko na si Selene dahil dun na ako nag-aral sa Athens. Though, nagkakausap pa naman kami ni Selene kaso since busy siya at magkaiba na ang oras namin ay halos bihira na rin ito. Sinundo ako ng parents ko sa Manila at kahit masakit na iwanan ko ay Manang Letty at Manong Cardo pati na rin si Selene ay wala na rin akong nagawa.y parents are pretty determined at that time.

I studied at Greece for several years. And guess what? Hindi pa rin ako nakakaiwas sa gulo. They are calling me, 'alexándra i̱ skýla' which means Alexandra, the b***h. And now papauwiin na naman ako sa Pilipinas dahil hindi na "ulit" nakakaya ang ugali ko. Kontik ko na kasing mapatay si Aphrodite because of my punches and just like I said, siya ang naghamon, siya din ang victim sa huli.

Papa cut off 2 of my credit cards kaya isa lang ang meron ako ngayon tapos limited pa. Tapos kung kailan naman na uuwi na ako sa Pilipinas eh saka naman pumunta si Selene sa Canada dahil sa parents niya. So technically, wala na naman akong kaibigan.

My parents are now sending me to a Greek-Based School named "Pierce-Hellenic Colleges." Kaya daw ako dadalhin dito ay para madisplina ako ng ayos. Tsaka para daw yung pananakit ko sa ibang tao ay gawin ko sa mabuting pamamaraan. Kailan pa naging mabuti ang pananakit diba? Medyo nalito din ako sa sinabi nila.

This will be the end of my life. I am pretty sure, riot will be welcoming me there. "prinkípissa tha ftásoume sýntoma, etoimasteíte. (Princess, we will soon arrive, get ready)"

I did just looked at him and gave him my middle finger. When will this guard be pissed off by me? If I were to have a wish, that is to piss off this piece of s**t.

I turned off my phone and put it directly on my bag. Hindi nga nagtagal ay lumapag na nga ang eroplano. Agad akong bumaba at sa sandaling maiapak ko ang paa ko sa semento ay nakaramdam na agad ako ng init. Typical days of the Philippines. Ibang hangin din ang nararamdaman ko ngayon. I don't know if that was just the pollution or the heat.

"prinkípissa me af̱tón ton trópo, (Princess, in this way.)" Sabi nito sa akin sabay iginaya ako papalabas ng airport. Hila-hila niya ang nagiisa kong maleta at dala-dala niya ang bag niya. Dun sa b****a ay agad siyang nauna at lumapit sa isang itim na van. Pinagbuksan niya ako ng pinto bago niya inilagay ang gamit sa likuran. Sumakay ako roon at agad naman akong binati ng isa pa namin driver na si Caloy, "Maligayang pagbabalik, Prinsesa Alexandra." Masayang sabi nito sa akin

Ngumiti ako sa kanya, "Salamat Caloy. Nga pala nandun sina Manang Letty at Manong Cardo?" Miss na miss ko na kasi silang dalawa

"Opo mam, masayang masaya nga po sila na babalik na kayo kaya naghanda sila ng kaunting salo-salo para sa hapunan mamaya." Sabi nito sa akin habang tinitingnan ako sa rear mirror.

Aa si manang talaga, napakabait. Sana siya na lang naging nanay ko ihh. 

Pumasok na rin sa loob ang bodyguard ko tsaka naman pinaandar ni Caloy ang kotse. Wala na namang nagiiimik sa loob ng kotse kaya napili ko na matulog na lang muna.

***

"Prinsesa, nandito na po tayo." 

Naalimpungatan ako dahil sa pagtawag sa akin ni Caloy. Nasa loob na pala kami ng garahe ng mansyon. Uminat ako saglit bago tuluyang bumaba ng Van.

"Alex, iaakyat ko na muna mga bagahe mo tsaka para na rin makapagpahinga ang bodyguard mo sa kwarto niya." Sabi niya sa akin. "Kaso, nakakaintindi ba ito ng ingles?" Mahinang bulong nito.

"Caloy naman..."

"Sabagay, baka hindi nga kami nagkaintindihan, hindi rin naman ako makaintindi ng ingles." Mahinang tawa nito.

Inirapan ko siya dahil sa sinabi niya at impit na napatawa. Caloy grew up in Davao and my parents hired him from an agency kaya siya nakarating dito. He is a good man, his family were also in Davao. Minsan lang siya makauwi dun. 

Nakatitig lang ako kay Caloy na iginagaya si Adman, ang bodyguard ko sa loob ng mansyon. Mukhang kinakausap siya ng Adman at sagot lang siya ng sagot ng 'Yes-Yes' dahil mukhang hindi naman nito naintindihan ang sinasabi ni Adman.

Napatingin ako sa malaking hagdan papasok sa mansyon. Buhay na buhay pa rin ang mga bulaklak na kami pa ni manang ang nagtanim nung bata pa ako. My treehouse was still present there kaya sa halip na pumasok ako sa mansyon ay doon muna ako dumiretso sa treehouse.

Umakyat ako sa kahoy na hagdan at iniyuko ang sarili para magkasya doon. Umupo ako sa maaligabok na sahig at inilibot ang mata sa buong treehouse. 

Nandun pa rin yung picture namin ni Selene, ni Manong Cardo at Manang Letty. Yung mga laruan ko pati na rin ang maliit na furnitures na ginawa para lang sa loob ng treehouse. I remember this place fully, where I met this boy who told me to be careful  anywhere I go.

-Flashback-

I was crying, heavily. Pinagalitan na naman ako kasi ni Mama at Papa sa telepono. It's because, pinaiyak ko na naman ang kaklase kong babae. Hindi daw muna ako pwedeng lumabas sa mall at sa park so I have decided to stay in the treehouse for a while.

While crying, I am simple looking at the stars. Why does everytime I cry, stars and the moon are there just to look at me. Seeing me cry made the night more lonelier. I am telling the moon all my heart can't keep since I didn't have a friend to cry on.

"Psst!" 

Nagulat ako nang biglang may sumutsot sa akin kaya napatigil ako sa pagiiyak at pagdadrama ko. Kinabahan ako dahil sa narinig ko dahil sabi kasi sa akin ng isa sa aming mga driver na may kapre daw sa punong ito, nakita daw niya kaya minsan hindi niya ako pinapayagan na manatili dito ng matagal.

"S-sino yan?" Tanong ko sa kawalan.

Sumutsot ito ulit at sa pagkakataong ito may kasama na itong batong maliit na inihagis sa akin. Nagmumula ito sa ibaba, shocks! Duwende kaya ito???

Kahit pa ako'y takot na takot, dahan-dahan akong sumilip pababa. "Anong ginagawa mo diyan?" Tanong nito sa akin

Halos matawa ako nang malaman ko na ang kinakatakutan ko pala ay isa nga duwende. Duwende nga... "Ang ingay mo, hindi ka ba marunong magpatulog ng kapit-bahay?"

Dinilaan ko siya sabay inirapan. Siya na nga itong nakikinig ng iyak ko tapos magrereklamo pa siya? "Eh ano naman ngayon? Edi matulog ka kung gusto mo! Magtakip ka ng unan sa tenga kung kinakailangan!"

Pero sa halip na mainis ito ay ngumiti ito sa akin. "Ito naman binibiro lang kita. Narinig kong naiyak ka rin tulad ko kaya pinuntahan kita dito." Magiliw na sabi niya sa akin 

"Paano mo naman nalaman na naiyak ako?!" Tanong ko sa kanya dahil paano ba naman niya maririnig eh hikbing pusa lang naman ako.

Nakatingala pa rin siya sa akin pero lumihis ang tingin niya sa akin nang sandaling may ituro siya sa langit. "Iyon oh! Sabi ni moon!" 

Napatingin ako sa langit at dun sumilip sa akin, mula sa mga ulap, ang buwan. 

At simula nung gabing iyon, napatunayan ko na ang buwan, ang siya ngang nakikinig sa akin sa tuwing ako ay nasasaktan at nasusugatan.

-End of Flashback-

"Maligayang pagdating sa Pilipinas aming prinsesa!" Salubong sa akin ni Manang nang sandaling makapasok ako ng mansyon. Matapos ko na manatili sa treehouse ng ilang saglit ay agad akong bumaba para salubungin si Manang.

Niyapos niya ako ng mahigpit. "Sobrang namiss kita anak!" Pinaharap niya ako sa kanya saka ininspeksyon ang mukha ko. "Parang kailan lang ito yung maligalig na pinapaltan ko ng diaper dati, ngayon... Aa dalaga ka na hija." Masayang sabi nito sa akin.

"Manang naman, hindi niyo naman kailangan na ipaalala pa iyon sa akin." Nakangiting sabi ko sa kanya.

"Nga pala! Magbihis ka muna at magayos, naghahanda kami para sa hapunan mo. Nalinis na rin namin yung kwarto mo dahil alam naming darating ka." hinaplos niya ang mukha ko tsaka hinalikan sa pisngi. 

Ngumiti ako. "Asan nga po pala si Manong Cardo, miss ko na rin siya." 

"Nako, pumunta iyon ng palengke. Simula kasi nung nalaman niya na uuwi ka dito, dapat daw sa pagdating mo ay nakahanda ang paborito mong prutas na saging kaya ayun, namalengke muna."

Sa paglipas man ng panahon, napapatunayan ko na hindi pa rin kumukupas ang pagmamahal ni Manang Letty at Manong Cardo sa akin. Sa kabila ng ugali ko, tanggap pa rin nila ako. 

"Ay siya umakyat ka muna. Sige na... Tatawagin ka na lang namin kapag maghahapunan na tayo ha?"

"sas ef̱charistó̱. (Thank you.)" Sabi ko kay Manang sabay akyat na sa kwarto ko.

Nang sandaling makarating ako dun ay agad kong naihagis ang pouch bag ko sa sahig at napadamba sa kama. Ang bango ng kama ko. Tumihaya ako at ipinalibot ang mata sa silid. Manang still did not change a thing in my room. Ganito pa rin siya nung iniwan ko, nililinis lang nila siguro ito and it was so beautiful.

Matapos kong magsawang mahiga ay tumayo ako para tingnan ang laman ng kabinet ko. Walang kalaman-laman ang loob nun maliban sa isang pink na kahon. Kinuha ko iyon at umupo sa kama. 

It was his Letters. 

Paano nakuha ito ni manang? napakatagal na nito.

Simula nung nagkakilala kami, palagi na kaming nagkikita tuwing gabi. Siya sa baba ng treehouse at ako naman ay nasa loob ng treehouse. At kapag minsan ay hindi siya nakakalusot sa mga magulang niya ay minsan nagiiwan siya ng mga sulat sa gate namin at kinukuha ko ang mga iyon para kolektahin.

I never felt this way before. I've had my first love and it was so addicting. Palagi kong hinihiling na sana makita ko siya araw-araw. Pero since, fate is my biggest enemy, nagkalayo din kami. He and his family, migrate to a foreign country. Dalawang beses siyang nagpakita sa akin bago siya umalis. He gave me a moon necklace and a teddy bear.

"Promise me, kahit anong mangyari, dito ka lang... Maalala mo ako kapag nakikita mo ito ha?" Iyon lang ang sabi niya sa akin sa dalawang beses na iyon.

It was painful, seeing him leave. Pero pangako naman siya sa akin na sa kanyang pagbabalik ay hindi na siya aalis para bantayan ako.

Matapos nun, pakiramdam ko nawala ang isang malaking parte ng pagkatao ko. Hanggang ngayon wala pa rin akong balita muna sa kanya. Maybe, nakalimutan na niya ako.

Ang nakakalungkot pa dito, ni hindi ako nagkaroon ng lakas na loob para tanungin kung anong pangalan niya. Natatakot kasi ako na kapag nalaman ko ay hindi ko na siya malimutan. Hindi rin naman niya sinabi sa akin ang pangalan niya. Siguro dahil na rin hindi ako nagtanong sa kanya. 

"Anak, gising ka na. Kakain na tayo, nandyan na rin si Manong Cardo."

Hindi ko alam na nakatulog na pala ako. Nakatulog ako kakabasa ng mga sulat para sa akin ng batang nakilala ko. "Sige po manang, bababa na lang po ako ako." Sabi ko sa kanya kaya muli niyang sinaraduhan ang pinto at bumaba na.

Tumayo at humarap sa salamin. Sinuklay ko ang mahaba kong buhok. Matagal-tagal na rin kasi mula nung muli kong pinagupitan ito. Sabi kasi ni Mama sa akin dapat daw mahaba ang buhok ko kaya ayun wala na akong nagawa.

Pagkababang-pagkababa ko ay agad akong sinalubong ng isang malakas na putok at mga confetti. "WELCOME BACKK!!!"

Ginulat nila ako, damn! Halos malaglag na yung puso ko dahil sa kaba. Nandun lahat sila nakangiti sa akin. Masayang-masaya sila sa pagbabalik ko. 

Lumapit sa akin si Manong Cardo dala-dala ang isang maliit na dreamcake na paboritong-paborito ko. "Masayang masaya kami at nakabalik ka na." Sabi ni Manong Cardo sabay yakap sa akin.

Halos maiyak ako sa tuwa nun, "Salamat Tatay..."

Maybe hindi nga naibigay sa akin ng mga magulang ko ang pagmamahal nung bata pa ako, may iba namang tao ang pumuno nun para sa akin. "AY SIYA KAIN MUNA TAYO!!!" sigaw ni Caloy kaya nagsimula na silang kumain.

Iginaya ako ni Manong Cardo sa isang upuan at hinigit iyon para sa akin. Si manang, ipinagsasandok ako ng pagkain. Si Caloy naman busing busy na kausap si Adman, sana magkaintindihan sila. Ang iba naman naming mga katulong ay masayang naguusap.

Sana, isa na rin akong tulad nila. Mahirap man sila pero kita kong masaya sila. Ako nga prinsesa sa pangingin ng mga magulang ko pero dukha ako sa pagmamahal nila.

Masaya akong natulog kagabi, paano ba naman walang ginawa si Caloy kung hindi ang pagtripan si Adman. Ito namang si Adman, natatanga na ata sa mga pinagsasabi ni Caloy. Tsaka marami ring naikwento si Manang Letty nung mga panahong wala ako. Yung anak daw niya ay nakapagcollege niya at may magandang trabaho na din. Iyon daw ay dahil sa aming pamilya kaya malaki ang pasasalamat niya sa akin.

Nagkaroon na din daw ng maraming activities sa subdivision at madalas daw itong salihan ni Tessa, na isa naming katulong. Mahilig kasi iyon sa mga makikay na bagay. 

Sobrang dami na talagang nagbago noong mga panahong wala ako. Buti na lang sila at nananatili pa rin silang ganyan sa kabila ng lahat.

***

Maaga akong nagising ngayon dahil nagjogging ako. Well, hindi ako magisa dahil kasama ko si Adman. Kulang na nga lang ay samahan na rin niya ako sa paliligo dahil dapat daw mahigpit akong bantayan. Iyon daw ang kabilin-bilinan ni Papa sa kanya. Kahit alam kong hindi naman sanay si Adman na magjogging ay sinamahan niya pa rin ako. Nung una ayaw ko nga eh pero sa huli ay wala din akong nagawa.

Nang sandaling makauwi ako ng bahay ay naabutan ko si Manang na nagluluto ng almusal kaya sabi niya sa akin na habang siya raw ay nagluluto dapat daw ay maligo na ako kaya ginawa ko naman iyon.

Niki (lowkey)

Wonder what I'll do

When the cops come through

And the whiskey's run out

'Cause I've been looking at you

Since half past two

Wanna take this downtown

This liquid courage

Got me way too honest

Put your phone on vibrate

Let's catch a vibe babe

While the sun's down

"Hush now, I know

We're a little too f****d up to stay still love

Be as quiet as you can

'Cause if anyone sees they'll just blow s**t up

I don't gotta know if you're taken

I'll just let you know, bedroom's vacant

No one's gotta know, just us and the moon

Till the sun starts waking

Up's the only direction I see

As long as we keep this"

Low, low, low, low, low, low, low, lowkey

(Ah-ah-ah-ah-ah, ah-ah-ah-ah-ah)

You ain't even gotta lo-, lo-, lo-, lo-, lo-, lo-, lo-, love me

(Ah-ah-ah-ah-ah, ah-ah-ah-ah-ah)

"Us on a king size, keep it a secret

Say I'm your queen, I don't wanna leave this

Low, low, low, low, low, low, low, lowkey"

Music makes me feel alive. Bukod sa buwan ito lamg din ang comoanion ko kapag malungkot ako. I never told anyone because I don't have a friend. 

Wizard with words, tellin' me

My energy's so bewitching

So I'll go first

There's an open bar

Let's close this distance

Oh-oh-oh, my

Don't make me have to spell it all night

I don't really give a fuck

'Bout all the "he said, she said" bullshit

So pick your poison love

Let's go somewhere a little more exclusive

Take a shot, take a chance, take my hand boy

Tension so intense like an asteroid

Be discreet, gotta dodge all the tabloids

"Let's not think too much, there ain't no problems

So long as we keep this

Low, low, low, low, low, low, low, lowkey"

(Ah-ah-ah-ah-ah, ah-ah-ah-ah-ah)

You ain't even gotta lo-, lo-, lo-, lo-, lo-, lo-, lo-, love me

(Ah-ah-ah-ah-ah, ah-ah-ah-ah-ah)

"Us on a king size, keep it a secret

Say I'm your queen, I don't wanna leave this

Low, low, low, low, low, low, low, lowkey"

Mahilig ako sa music. Iyan ang isang bagay na kailanman ay hindi makukuha ng iba sa akin. They said that music touches the soul but not mine, because it touches my body to do and decide things. It's my greatest influencer.

Nang matapos akong maligo ay bilis-bilis akong kumain para maabutan ko si Manong Cardo na magtanim.

"Pwede ba akong tumulong diyan?" Tanong ko kay Manong Cardo kaya naman napatingin siya sa akin. 

Tumayo siya tsaka pinagpagan ang kamay niya. "Aba, gising na pala ang prinsesa namin. Kumain ka na ba?"

Tumango ako, "Ano po ba yang tintanim niyo?" Tanong ko sabay tingin sa mga may bungkal na lupa.

Lumuhod siya malapit doon para maituro iyon sa akin. "Sunflower. Halos mapuno na kasi ang mansyon ng mga rosas, santan at mga gumamela pero wala pang mga sunflower. Pampadagdag kulay sa mata. Masyado na kasing patay ang kulay kapag paulit-ulit na lang iyon ang itatanim mo." Paliwanang nito sa akin.

Madami kasing bulaklak sa hardin at tulad ng ng sinabi niya, mga rose, santan at gumamela lang ang nakatanim dito kaya puro halos shade of red lang ang makikita mo. Tumingin ako kay Manong Cardo at biglang sumeryoso ang mukha nito. "Bukas na ang pagpasok mo sa bagong eskwelahan. Kinakabahan ka ba?"

Tumabi ako sa kanya at umupo. "Medyo. Pero ayos lang yun. If I would be in a big trouble again, maybe my parents will halt me from studying and that would not be a problem. Mababawasan pa sila ng expenses." I said sarcastically and it made him feel sad. Alam kong nasasaktan si Manong Cardo kapag palagi kong sinasabi sa kanya na wala akong mararating sa buhay.

Tumingin ito sa akin nag may malamlam na mga mata "Anak, diba sabi ko naman sa iyo. Mabuti kang bata dahil kami ni Manang Letty ang nagalaga sa iyo. Nasubaybayan namin ang paglaki mo kaya naniniwala kami na lahat ng mga gulong pinasukan mo ay hindi mo ginusto."

I played with the soil. "I don't know, tatay. I had been living my life as a s**t. I can't even control my life anymore. Araw-araw nang may susunod sa akin. Wala na ring tiwala ang pamilya ko. Hindi ko naman sila masisisi."

Inakbayan niya ako at niyapos papunta sa kanya. "Alam mo anak, wag kang maniwala sa sarili mo. Kami ang nakakakita sa kung sino ka kaya dapat sa amin ka maniwala. Kung nagsisinungaling ka nga sa ibang tao ay baka nagsisinungaling ka na din sa sarili mo. Alam kong alam mo na mabuti kang tao. Pinaniniwala mo lang ang sarili mo na masama ka pero hindi naman talaga." 

"What if I made a mistake again? In my new school?"

"Learn from it. Simple as that pero ipangako mo sa akin na iiwas ka na sa gulo. Pigilan mo ang nararamdaman mo. Ito ay hindi para maging magulang sa iyo pero ito ay para sa ikakaligtas mo ha?"

Manong Cardo is the best tatay in the world. Palagi siyang nagbibigay ng advice sa akin sa mga dapat at hindi dapat kong gawin. Ang swerte ng mga taong may isang katulad na tatay niya.

***

Sa halip na mabagot sa mansyon ay naisipan ko na lumabas muna para mag-mall. Para na rin mabili ko lahat ng pwede kong gamitin sa school. Hindi pa rin pumayag si Adman na ako na lang magisa kaya sumama na siyang mag-mall.

Nagpaikot-ikot kami. Bibili ako ng damit ko, iyon ang kauna-unahang plano ko. So, nagsulat ako ng mga damit.

1 above the knee green dress, halterbacks, maong shorts, oversized short and boyfriend pants. Siguro okay na ito? Baka naman kasi biglang tumalbog na yung credit card ko kasi sa dami ko pang bibilhin eh limited lang naman ako.

I was just in the counter, si Adman nakaupo sa labas ng boutique. "Ang tagal naman..." Bulong ko sa sarili ko pero narinig iyon ng masa harapan ko. Tumingin siya sa akin at inirapan ako. f**k her! Pasalamat siya naiwas ako sa gulo dahil iyong ang sabi sa akin ni Tatay. Kaya wala na rin akong nagawa kung hindi ang mag-mock face.

Pero nang sandaling iiwas ko yung mukha ko sa babae ay agad ko naman narinig ang hagikgik ng lalaking nasa likod ko. Napatingin ako sa kanya. 

Damn! Why does he look so sexy? Alam ko naman na mainit sa Pilipinas pero, yung magrider jacket ka dito? Aa it's a no-no! His jawline, baka mapatay ako nan and not to mention his eyes, jusko lort! Magkakasala na ba ulit ako! He looked like a greek god, or just a greekman, something like that.

But fantisizing him seized when I noticed that he was laughing at me. He was f*****g laughing at me. Kahit tinatakpan niya yung bibig niya ng kamay niya, I know he was laughing. Kaya hindi na ako nakapagpigil at humarap sa kanya, "Are you laughing at me?"

He stopped and gave me a look, wait-ako-ba-yung-kinakausap-mo-? With matching pagturo pa sa kanya. Nakakafrustrate kausap ito ah! "Oo ikaw!" I shouted at him 

"You know miss, I am so sorry but I can't help it, you were so cute mocking your face to the person right before you." f**k! That was supposed to be a whisper pero narinig iyon ng nasa unahan ko kaya napatingin ito sa akin pero buti na lang ay paalis na ito dahil nakabalot na sa paper bag ang pinamili niya kaya wala na siyang ibang nagawa kung hindi ang irapan na lang ako muli at umalis na lang doon.

Wews! Buti na lang! Mapapahamak ako sa lalaking ito eh! Inilapag ko na sa counter ang mga pinamili ko. "What's your freaking problem?! Mapapaaway ako sa iyo eh!" I said to him, as low volume as possible. Baka kasi i-ban na rin ako dito dahil iskandalosa ako.

"I don't have any." He said sternly while dealing with his self not to laugh 

Aa! Talking to this man would take me forever! Naiinis lang ako sa kanya kaya hindi ko na lang siya pinansin ulit at ibinaling na lang ang sarili sa mga pinamili. 

"7,029.56 po Mam" sabi sakin nung cashier nang sandaling mapunch niya sa computer lahat ng pinamili ko. Kinuha ko yung card ko sa wallet ko at ibinigay ito sa kanya.

Sa mga kinikilos kong iyon ay alam ko na nakatitig sa akin yung lalaking kanina pa akong ginugulo and not to mention, he was smiling like an idiot!

"Mam, sorry po pero hindi na po open ang account niyo." 

"Really? Please kindly check it again." Sinubukan niya ulit na icheck yung card ko. Imposible! yung dalawang black card ang pinutol ni Papa, bakit ito yung hindi nagana? "Wala po talaga mam, may cash kayo diyan?"

Shit! I don't bring cash, I never bring cash. "Wala ba talaga miss? I mean, wala kasi akong dalang cash ngayon." Sabi ko sa babae. 

"Mam, Ayaw po talaga nung card niyo."

Narinig ko na nagbubulungan na yung mga nasa likod ko at sinasabi na ang tagal ko daw, anong nangyayari. Mga chismosa! Bwisit paano na ito? "Okay lang ba na tingnan ko yung kasama ko sa labas?" Tanong ko dun sa babae pero nagduda siya ng tingin.

Akala niya ba tatakas ako?! Duh! Mayaman ang nanay at tatay ko! "Wag na pala. Tatawagan ko naang a phone." Agad kong kinuha ang phone ko at tinawagan si Adman pero ring lang ito ng ring. "f**k! Pickup the f*****g phone!" 

Mas lalong dumami ang pila nang nasa likod ko at mas lalo silang naiinis sa akin. f**k them all! 

"Miss, ito na lang." Nagulat ako nang biglang may nagbigay ng black card sa cashier. "Pasama na din nito." Sabay bigay niya ng kanyang mga biniling t-shirt.

Napatingin ako sa kanya. "Excuse me?"

But instead of answering me ay bigla na lang siyang umakbay ng mahigpit at nung nagpumitlag ako ay hindi ako nakagalaw. "Sorry miss, ayaw kasi ng girlfriend ko na ako ang nagbabayad sa kanya kaya hindi ako nakibo." Nakangiting sabi nito.

Fuck girlfriend?! I looked at him with disgust and gave him a look what-are-you-f*****g-doing? Bigla itong lumapit sa akin para may ibulong sa mga tenga ko. "Let's just say, this is my way for apologizing for being rude."

Gusto ko siyang itulak. "I don't need your f*****g apology!"

"You just did. And guess what? If hindi ko ginawa ito, you might end up beaten by those huns." Sabi niya sabay nguso sa mahabang pila na nasa likod namin. He was right, magagalit nga ang mga tao dito.

"Ang sweet naman ni Sir mam." Sabi nito sabay abot sa lalaking iyon ang mga pinamili ko pero hinigit ko iyong pabalik sa akin. Akin naman lahat ng iyon eh. "Salamat po." Magiliw na sabi nito

Gusto kong masuka sa sinabi niya. Ni hindi ko nga kilala ang lalaking ito. But this man, halos mapunit na yung labi niya kakangiti sa babae kaya naman kulang na lang ay malaglag ang panty nito sa harapan niya. Tangina naman talaga dito. "Halika na babe." Sabi nito sa akin sabay hawak ng kamay ko at iginaya papalabas ng boutique

"Ano ba?!" Sigaw ko nang mahigit ko ang kamay ko mula sa kanya. "Pinaglalaruan mo ba ako?!"

"Don't worry, hindi ko naman gusto yung babaeng iyon. Wag ka na magselos." Sabi nito sa akin habang nagpipigil na tumawa.

"Selos? f**k you!" I said then I raised my middle finger at him.

"Anyways, nice to meet you." Akma na siyang aalis pero pinigilan ko siya. "Hoy!"

Napatingin siya sa akin nang nakangiti. Why does this man look so beautiful when he smile? "Magkikita ba tayo ulit? Paano ko mababayaran yung utang ko?"

Umakto siya na parang nagiisip. "Hmmmmm... I am very much sure na magkikita tayo ulit pero hindi mo na kailangan bayaran ang utang mo. Bayad ka na."

"Talaga?" Hindi ko makapaniwalang sabi.

"Yes, when you told me that you will f**k me." Sabi nito sabay talikod na mula sa akin  

Anong 'f**k me' siya diyan! Tanga ba siya?! Hindi ba siya nangingilabot sa mga sinasabi niya?! 

Hindi nagtagal ay biglang dumating si Adman na hingal na hingal. "poú pi̱gés?! sas psáchno̱! (Where did you go?! I am looking for you!)"

"o ánthro̱pos kálese ti̱n prosochí̱ mou lógo̱ tou af̱tokiní̱tou masam. lypámai prinkípissa. (A man called my attention because of our car. I am sorry princess)"

Inirapan ko siya. "tha eímai se kápoio próvli̱ma exaitías sas. na to férei af̱tó kai as páme. (I will be in problem because of you! Bring this and let's go!) Sabi ko sa kanya sabay abot ng paper bag. Damn this man!

Kinuha naman niya iyon at agad na kaming nagpunta sa susunod na store. Jusko! Hindi pa rin mawala sa isip ko kung papaano nangyari sa akin ang bagay na iyon! I will kill my father for cutting my one and only credit card.

Namili na din ako ng mga school supplies like bags and notebooks, pens and etc. Kasi paniguradong wala akong mahihingan dun kung sakali. 

Nang matapos kami ay lumabas na kami ng mall at dala-dala pa rin ni Adman ang mga pinamili ko. Aakyat na sana ako sa kotse pero nakita ko yung lalaking mayabang na inutangan ko kanina para lang mabili ko itong mga damit. Sasakay na sana siya ng motor niya.

"échete akóma chrí̱mata? (Do you still have money?)" Tanong ko sa kanya. Ayaw ko kasi na magkautang ako sa ibang tao lalong lalo na sa lalaking iyon.

Napatigil ito sa pagaayos ng gamit ko at tsaka kinapa ang bulsa. "nai prinkípissa (Yes, Princess)" sagot nito

"dó̱se mou chiliádes (Give me 7 thousand)" ani ko sabay kura sa kanya.

"allá giatí (But why?)" Nagtatakang tanong nito sa akin. 

"aplá to kánete (Just do it!)" Wala na itong nagawa kung hindi ang magbigay ng 7 libo. Buti na lang ay may sukli pa akong hundred plus para pandagdag sa pambayad ng utang.

Agad akong lumapit sa lalaki at iniabot yung pera. "This is your money, thank you for lending." 

Pero sa halip na kunin niya yung pera  ay tiningnan niya ako ng masama. Teka... May split personality ba itong hayop na ito? Kanina lang sobra kung makatingin tapos ngayon, parang papatayin na ako. "Do you think I need your money?" Malamig na sabi nito sa akin. His baritone voice echoed in my ears. 

"I told you... Babayaran kita." Simple kong sabi sa kanya. "So take this."

Akala ko makikipagaway pa rin siya sa akin dahil hindi niya kukunin yung pera pero laking gulat ko ng kinuha niya ito sa akin. "Kukunin mo naman pala..."

I thought after that, everything will be okay but for goddamn sake! He threw me the money! Right in front of my face! Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko dahil sa ginawa niya sa akin.

I looked at him and he was fuming mad. Hinawakan niya ako sa braso ng sobrang higpit. "Aray ko! Nasasaktan ako ano ba?!"

Bumilis ang t***k ng puso ko nag sandaling lumapit ang kanyang mukha sa akin. We are just inches apart! "Remember this young lady. I don't need your f*****g money because I don't even f*****g know you. So f*****g scoot of because you are ruining my f*****g day!" Sabi niya sabay hagis ng braso ko.

Inistart niya ang motor niya at nagsuot ng helmet. "What is your f*****g problem?! Binabayaran ka na nga ah!" Pinagsusuntok ko siya sa braso pero bilis-bilis itong umandar para hindi ko na siya maabutan.

Fuck! May mas lalala pa ba sa araw ko ngayon?! I just me a lunatic! Yung may split personality! Tangina niya sana mabangga siyang hayop siya! Siya na nga binabayaran eh! f**k him!

***

Songs used

1.) Bury a Friend- Billie Eilish

2.) Lowkey- Niki