Wanna Be Yours

“Pagod na ako, please lang. Tama na.” Pag mamakaawang sambit nito habang tumutulo ang luha nito sa kanyang mukha. “Hindi pwedeng takbo nlanng tayo ng takbo. Ayoko ng ganito.” Agad na lumapit sa kanya ang binate at marahang pinunasan ang kanyang luha. “Ano bang gusto mo? Hindi pa ba sapat lahat ng ginawa ko?” Tanong ng binata habang pinipigilan ang paag agos ng sarili nitong luha. “Hindi mo ba nakikita? Ang dami ng nadadamay. Hindi ito ang buhay na gusto ko. Hindi ito ang buhay na pinangarap ko” _________________________________ "Anak, gising na. Baka ma-late ka sa klase mo," mahinang kalabit ng nanay niya habang iniaabot ang bagong plantsang uniporme. “Five minutes, Nay…” “Five minutes mo, isang semester na 'pag na-cut ka sa scholarship.” At ‘yon na nga. Tumayo agad si Lyra. Alam niyang biro lang ‘yon ng kanyang ina, pero totoo rin ang sinambit nito. Anng scholarship na mayroon sya ay isang malaking bagay para sa kanya at sa kanyang pamilya. Hindi ganon kalaki ang kinikita ng kanyang ina sa palengke at hindi rin naman ganon kalakas ang kita ng kanyang ama sa pamamasada ng Jeep nila. Dalawang semester pa bagao niya tunay na masuot ang itim na toga at ito ang nagsisilbing motibasyon niya para sipagin pang lalo. Isa lang ang patakaran niya sa sarili: 'Wag sayangin ang oportunidad. Habang nagsusuklay, napansin niya ang mga mumunting lamat ng salamin sa tapat ng lumang cabinet. Marupok, luma, pero still standing. Para rin siyang salamin na ‘yon—pagod minsan, pero hindi sumusuko. Mula bata palang ay madiskarte na si Lyra, palaging sumasali sa mga palahhok at nag uuwi ng tropeyo at madalas cash prize na syang gginagamit niya pandagdag sa kailangan niya sa school at binibigay naman niya ang sobra sa kanyang ina. “Anak, nasan kana ba? Malapit na bumalik ang tatay mo. Isasabay kana daw niya paapasok dahil ang ruta niya ay malapit sa school mo.” Sigaw ng ina nitoo. Agad naming nagbihis at bumaba si Lyra. Kagaya ng dati sa hapag-kainan, simpleng almusal lang: sinangag, itlog, at kape. Pero sapat na para mapuno ang tiyan at puso. “O anak, baunin mo ‘tong sandwich. Hindi mo ‘to laging binibili sa canteen, ha,” bilin ni Aling Minda. “Salamat, Nay. Ingat po sa palengke mamaya.” “Sabihan mo nga tatay mo, ‘wag puro kanta sa biyahe. Ang dami-daming pasahero, siya lang ang may karaoke sa jeep!” Tawa lang sila. Araw-araw ganito. Simpleng gulo, simpleng saya. *Beep Beep* Hindi pa nakakatapos kumain si Lyra ng madinig niya ang busina ng kanyang ama. Agad itong nagmadali sa pagkain at ininom ang kape na inihanda ng ina. “Ayan nan ga ba ang sinasabi ko, hindi mo pa nauubos ang pagkain mo” Sammbit ng kanyang iba habang pandalas na inaayos ni Lyra at nilalagay sa kanyang bag ang libro nito. “My sandwich naman ako, Nay. Okay na ‘yon. Thank you1 Love you” Nagmamadaling sabi nito sabay takbo att halik sa pisngi ng kanyang ina. “Good morning my Handsome, Tatay!” Sigaw ni Lyra at agad na umupo sa tabi ng ama. “Good morning, My beautiful daughter!” Bati naman pabalik ng ama at nagtawanan ang dalawa. Kasunod naman nito ng paglabas ang kanyang ina at bbinigyan ring ngiti ang kanyang mag -ama. “Nako, talaga kayong mang-ama. Malelate kana, nagbolahan pa.” Sambit ng ina nito. “Aba, bakit? We are just stating the truth, Inay! Hindi ba, tay!?” Sambit nito at agad naman tumango ang ama ni Lyra. “Hindi ka ba naniniwala na Maganda ang anak mo at gwapo ang yong asawa?” Pabirong sambit ng ama ni Lyra at kinindataan sya nito sabay balik ng tingin sa kanyang asawa. “Ay nako! Tallaga kayong dalawa, sige na at baak mahuli na ‘yang anak mo sa school niya. Anak ang pagkain mo ha, kumain ka don.” “Opo, nay” sagot ni Lyra sa kanyang ina. Binigyan naman ng ama nito ng ngiti ang kannyang ina at muling bumusina bilamg hudyat na aalis na sila. Tahimik lang buong biyahe si Lyra. Hindi niya alam kung bakit pero parang hindi niya maunawaan ang nararamdaman niya. Dahil sa totoo lang, maaga pa lang, gising na si Lyra. Hindi niya alam kung bakit pero iba ang pakiramdam niya tuwing Lunes—parang may kakaibang bigat, hindi dahil sa hirap ng schedule, kundi dahil alam niyang kailangan na namang harapin ang mundo kung saan hindi siya talaga kabilang. Mundo ng mayayaman at sa tuwing tutungtong sya rito, pakirammdam niya ay nasa ibang mundo sya. Sa Blue Heights, hindi lang sapat ang matalino ka. Kailangan din, mukhang mayaman ka. Pero si Lyra? Nasa dulo ng spectrum. Scholarship student. Naka-secondhand na uniform mula sa lumang donor program ng school. Habang ang mga kaklase niya, branded ang suot, naka-iPhone, at may sariling driver. Pagbaba ng jeep ni Mang Resty sa tapat ng malaking gate ng eskwelahan, agad na sumalubong ang guwardiya at mga estudyanteng naka-blazer. “Good morning po,” bati niya sabay tango sa guard. “Good morning, Ms. Dela Cruz. Late na po kayo sa first class niyo.” “Pasensya na po, traffic po sa Biyahe ni Tatay,” sagot niya sabay ngiti. Pagpasok niya sa loob ng building, agad niyang naramdaman ang malamig na simoy ng centralized aircon, kontrang-kontra sa amoy ng langis ng jeep ng kanyang Tatay na parang nanatili pa rin sa kanyang damit. Inayos niya ang buhok, inayos ang bag, at lakad-queen mode na naman si Lyra. Hindi kagaya ng ibang kwento at pelikula, hhindi nabubully si Lyra sa Blue Heights, siiguro dahil matapang sya aat maatalino. Halos lahat kilala sya, dahil sa tuwing may nangangailangan ng tulong niya sa academics,Lyra at your service! Naging part-time na niya ang tumuulong at gumawa ng homeworkks ng iba, kung sa tingin ng iba mahirapp, mas gusto ni Lyra ‘yon dahil dagdag income sa kanya. Ganyan tumatakbo ang mundo nito. Sa hallway, kahit saanng sulok ka tummuungin mga estudyanteng naka-ayos—kakaibang klase ng ganda, mga gamit na sa tv mo lang makikita or magazine. Halatang mayaman at nakaka-angat sa buhay ang mga bata. Marami sa kanila ang may magkakakilalang pamilya, may yaya, may personal assistant. Samantalang si Lyra, may palengke, may jeep, at baong sandwich. “Uy, si Scholar Girl,” bulong ng isang kaklase niya habang dumadaan siya. Narinig niya ‘yon. Ramdam niya ‘yon. Pero sanay na siya. Hindi niya kailangang patunayan ang sarili sa kahit kanino. Hindi niya layunin na makipagkumpetensiya sa label o sa luho. Ang gusto niya lang—maka-graduate, makalipad, at makalaya. Aviation Psychology Class | 10:30 AM “Okay class,” umpisa ng propesor nilang si Ms. Carreon habang binubuksan ang slideshow sa screen, “today we’ll talk about passenger behavior during turbulence.” Nasa pangatlong row si Lyra. May dalawang upuan na bakante sa kanan niya—walang gustong umupo sa kanya, pero ayos lang. Mas gusto rin naman niyang solo siya, mas focused siya pag walang ka-table talk. Kung tutuusinn, mayrooon naman Talaga syang katabi noon, kaya lanng nag shift ng course. Mula noon wala ng nag occupy ng seats sa tabi niya dahil para sa kanila, it is already used, and they don’t use things twice. “Naranasan n’yo na ba ‘yung pakiramdam na habang nasa ere kayo, bigla kayong nahulog?” tanong ng guro. Nagtaas ng kamay ang mga anak-mayaman. “One time sa Paris flight namin, sobrang shaky…” “Sa private jet namin last year, ate ko nag-panic…” Tahimik si Lyra. Wala pa siyang experience na makasakay na eroplano. Hindi kagaya ng mga kaklase niya na halow araw-araw kayang maag travel through private jet. Pero kabisado niya ang bawat emergency drill. Bawat evacuation line. Bawat theory. Kasi ‘yon ang pangarap niya. Gusto niyang maranasan ‘yon—hindi lang bilang pasahero, kundi bilang flight attendant na kayang magligtas ng buhay. “Ms. Dela Cruz?” tanong ng guro. Nagulat si Lyra. “Po?” “Kailan ka huling nakasakay ng eroplano?” Sandaling katahimikan. Sa likod, may kumikikim na estudyante. Hindi niya pinansin. “Wala pa po, ma’am. Pero alam ko po kung ano ang gagawin during turbulence,” sagot niya, diretso ang tingin. Nagtinginan ang iba. Nagtaas ng kilay ang ilan. Pero ngumiti si Ms. Carreon. “Good. That’s all that matters,” sabi ng guro. “We don’t need experience to understand something. We need clarity and focus.” At doon, parang gumaan ang loob ni Lyra. Sa wakas, may isang guro na hindi tumitingin sa estado—kundi sa kakayahan. Agad na nag taas noo si Lyra na para bang nalabanan na naman niya ang sampal ng kahirapan. “Can you tell us what to do?” Ms. Carreon asked. Agad naming tumayo si Lyra. Bagay na bagay sa kanya ang kanyang uniporme. Luma pero hind imo sya mmapapansin dahil natatabunan nito ang kagandahan at kun paanong ang sukat nito ay perpektong nagpapakita ng kanyang tangkad at hubog ng katawan. “Of course, Miss. If you're experiencing turbulence during a flight, here’s what you should do to stay safe and calm. First, Stay Seated and Buckle Up. Fasten your seatbelt tightly whenever you're seated, especially when the seatbelt sign is on. Even if the flight seems smooth, unexpected turbulence can happen at any time. Second, Listen to the Cabin Crew. Flight attendants are trained for situations like this, so follow their instructions promptly and calmly. Third is to Stay Calm, Turbulence might feel scary, but planes are built to handle it. It’s very common and rarely dangerous. Take deep breaths to manage any anxiety. Fourth, Put Away Hot Drinks or Loose Items. Secure any drinks, food trays, or personal items to prevent spills or injuries. Fifth, Avoid Standing or Walking. If you're in the aisle or restroom when turbulence hits, hold onto seatbacks and find the nearest seat quickly. And lastly, Avoid Panicking. Panicking can cause more harm than good. Remind yourself that pilots and crew are experienced and equipped to handle turbulence.” Sambit nito at sabay ngiti sa kanyang guro. Binigyan naman sya ng ngiti ng kanyang professor at tumango. “Very good, Lyra” Sambit ng professor at agad na dumako sa isa pang topic. Masaya si Lyra sa kursong kinukuha niya kaya ang mga bagay na nalalaman at nababasa niya tungkol rito ay isang simpleng bagay lang sa kanya. Hindi niya kailangan na magpanggap na matalino bagkus ito ay natural na sa kanya. Alam ni Lyra na sa simpleng bagay kagay nito ay matatapos niya ang kursong pinili niya at gagawin niya ang lahat para matapos ito. "Okay class, so for that thing you need to work in pair, but if you want to do it solo, you can naman. Just make sure that your report will be fruitful and will add some ideas and knowledge, okay?" Tumango naman ang lahat sa klase at kaasabay nitong tumunog ang bell. Agad na tumayo ang bawat isa at naiwan si Lyra sa classroom. Hindi pa niya tapos kopyahin ang nasa whiteboard at hindi kagaya ng iba niyang kakalse, may pake si Lyra sa bawat bagay na sinusulat ng professor niya lalo na at major subject niya ito. "Lyra" Napatunghay ang dalaga ng marinig niyang tinawag sya ng kanyang guro.. Nakangiti ito sa kanyang at tila ba may gustong sabihin. "Yes, Ma'am?" agad na tanong nito. "You did a great job kanina. Proud of you" Sambit nito at binigyan sya ng isang ngiti sabay alis ng room. Napangiti si Lyra dahil alam niya na isa si Ms. Carreon sa terror teacher sa kanilang campus. Bata pa rin naman ito, maganda at kita mo talaga na isanag matalinong babae, very composed at hindi ka makakamali na bastusin sya sa kabila ng pagiging batang guro nito. Ang makarinig ng compliment at papuri mula rito ay isang malaking bagay para sa kanya.