Nathan’s POV
“Damn… bakit ba itong lugar pa?” bulong ko habang tinatanggal ko ang shades ko at pinagmamasdan ang paligid mula sa loob ng kotse. Ang daming bata, ang daming ingay. Mga tawa, sigawan, at kahit anong gawin ko, hindi ko mapigilan ang irritation na gumapang sa balat ko.
Arghhh.
Napahampas ako sa manibela. Ang daming beses ko nang tinanong sarili ko bakit sa dinami-dami ng pwedeng bilhin, itong school pa talaga?
Tumunog ang cellphone ko. Si Dad.
“Yeah?” malamig kong sagot.
“Anak, make sure everything’s moving. Hindi tayo nagbabayad ng milyon-milyon para lang madelay dahil sa isang teacher. Naiintindihan mo?”
Napatingin ako sa labas. Nakita ko agad siya.
Siya.
Si Kanielle.
Mr. Chinito daw ang tawag niya sa’kin. Nakakatawa. At the same time, nakakainis.
Pinanood ko siya
