KANINA pa nakadungaw sa balcony si Rosana habang hinihintay ang pagdating ni Sebastian. Kanina pa rin siya panay tingin sa oras mag-aalas dos na ng madaling araw pero wala pa rin ang nobyo.
“Anak, bakit gising ka pa?” si Amaya na nilapitan siya. Hindi rin makatulog ang Ginang.
“Hinihintay ko po si Baste, mommy. Alam kong darating siya!” nakangiti niyang saad.
Lumapit na ang Ginang at tumabi sa kinatatayuan niya. Nilapag nito ang tsaa sa pasamano at huminga nang malalim.
“Hindi ko akalain na tinago sa ‘yo ng dalawa ang totoo. Akala ko noon ikaw talaga ang kusang lumayo mula nang lisanin n’yo ni Manang Linday ang bundok. Pinagalitan ko si Stan pero may rason rin naman sila at para rin ‘yon sa kabutihan mo, Osang. Sana mapatawad mo si Stan.” Lumandas ang luha ng Ginang.
Hinawakan ni
