Isa? Dalawa? Tatlo. Tatlong araw ko na siyang iniiwasan. Hindi ko alam kung paano ko siya nagawang iwasan sa loob ng tatlong araw na iyon. Hindi iyon naging madali para sakin lalo na't nasa iisang bubong kami. Hindi naman niya ako pinipilit na kausapin siya or what. Pero batid kong nasasaktan siya sa pakikitungo ko sa kan'ya.
Natawa ako sa sarili kong naisip. Really? Nasasaktan? Saan ko naman nakuha ang idea na iyan? Nasasaktan siya dahil iniiwasan ko siya? Maybe? Dahil wala siyang naaalala. Paniguradong kung sakaling wala siyang amnesia ay magiging masaya siya at hindi ko na siya ginugulo pa. Paniguradong mas ikatutuwa niya iyon.
Bakit ba sobrang complicated ng buhay ko? Kailan ba ako huling naging masaya na walang iniisip na problema? Kailan ba akong huling ngumiti ng walang takot?
Wa
