Pag-uwi ko ay naririnig ko ang malakas na galit na boses ni Carlo habang nasa hallway pa lang ako ng unit niya
“Paano nga ako makakapunta dyan? Naaksidente nga ako di ba. Ang usapan natin, uuwi ka muna dito sa Manila. Di mo ba ako kayang alagaan hanggang sa makalakad lang ako ulit? Isang buwan lang naman yon. Mahirap ba yon sayo? Puro na lang ba trabaho ang nasa isip mo?”
Di ko lang sya pinansin at nagdiretso ako sa banyo para magbihis. Nagprepare na ako ng dinner namin. Kumain na kami at pagkatapos ay pinunasan ko na sya, nilinis ang mga sugat nya at pina-inom na rin sya ng mga gamot. Wala lang siyang imik at palaging nakatingin lang sa akin.
“Hwag mo nga akong tingnan ng ganyan. Hindi ito pagmamalasakit at bayad ako sa lahat ng ginagawa ko.”
“Alam ko pero kung wala ka, walang mag-aal
