Kinabukasan...
Maaga akong nagising kahit pagod pa. Tahimik ang bahay. Si Papa nasa veranda, tahimik na nagkakape. Nagpaalam ako kay Yaya Bel na aakyat muna ako sa room para magbihis—kasabay ng pag-vibrate ng phone ko.
Zoe.
Napangiti ako nang makita ang pangalan niya.
“Hello?” sagot ko, bahagyang paos pa ang boses.
“Uy, good morning, sleepyhead,” masiglang bungad niya.
“Good morning din... Grabe, Zoe. Parang panaginip lang ‘yung kagabi.”
Tumawa siya. “Same here. Sobra kitang na-miss, G. Alam mo ba, kinulit ko si Lance buong gabi tungkol sa’yo. Sabi ko, ‘Totoo bang si Gia ‘yun? Baka multo lang!’”
Napatawa rin ako. “Baliw ka pa rin.”
“Anyway,” tuloy niya, “may sasabihin sana ako... Birthday ni Lance this Friday. Gusto ko sana... um-attend ka.”
Natigilan ako saglit. Hindi dahil ayaw
