Santana’s POV
Hindi ko naisip na magiging ganito ang pakiramdam ko. Pagod na ako, oo, pero worth it naman ang pagod ko kasi may naging katuturan ang pagpupuyat ko. Ngayon, nasa loob pa rin ako ng bahay ni Mayor Castiel, nagtatago sa dilim ng isang sulok ng kuwartong ‘to habang ang tanging naririnig ko ay ang tunog ng mga yapak na naglalakad sa labas ng pinto.
Ang pintuan ng opisina ay bahagyang nakabukas at mula roon, bumubulong ang mga boses na nagmumula sa labas. Dinig na dinig ko ang boses ni Alaya. Ang kaniyang boses ay tila puno ng galit. Nakaramdam ako ng panginginig sa tuhod habang nag-aalala kung makikita ba niya ako o hindi. Ang pakiramdam ng pag-aalala ay tila parang nagbabalik sa akin ng lahat ng tensiyon at kaba. Ang oras ay tila tumatakbo nang mabagal, ang bawat tunog nit
