Constant Variable

CHAPTER 1: Zero Gravity

Ang Recto ay hindi para sa mga taong mahina ang pandinig at lalong hindi para sa mga madaling mapagod. Sa labas pa lang ng gate ng University of Manila, ang koro ng lungsod ay tila isang malakas na sampal sa mukha—ang matinis na singhal ng mga jeepney na nagkakarandapa sa kalsada, ang makapal na usok na humahalubilo sa amoy ng pritong isaw sa kanto, at ang siksikan ng mga estudyanteng tila mga langgam na nag-uunahan sa pagpasok.

Pero para kay Nyxiel Soler, ang ingay sa labas ay musika kumpara sa gulo na naghihintay sa loob ng Engineering Building.

Doon, hindi lang basta utak ang kailangan. Doon, ang bawat markang nakukuha mo sa exam ay hindi lang numero—ito ang iyong ticket. Isang pagkakataon para makaahon sa putikan ng kahirapan, o isang maling sagot para bumalik sa simula na walang kahit ano.

"Nyx! Sandali! 'Yung kape mo, naiwan mo sa bench!"

Narinig ni Nyx ang boses ni Lumi, ang kaisa-isang kaibigan niyang nakakatiis sa kaniyang katahimikan. Hindi siya tumigil. Inayos niya ang kaniyang lumang backpack na may himulmol na ang mga strap—isang paalala kung gaano na karaming taon ang binuno niya sa unibersidad na ito. Sa bawat hakbang niya, nararamdaman niya ang bigat ng makapal na Advanced Calculus textbook sa kaniyang braso. Ito ang kaniyang armas. Ang kaisa-isang bagay na nagbibigay sa kaniya ng kapangyarihan sa mundong ito.

"Hayaan mo na 'yan, Lumi," sagot niya nang hindi lumilingon. Ang boses niya ay mekanikal, parang isang robot na naka-program lang sa iisang layunin.

Itinaas niya ang kaniyang daliri para ayusin ang makapal na salamin na kanina pa dumadausdos sa kaniyang ilong dahil sa pawis. "Male-late na ako sa consultation kay Dean. Alam mong kailangan ko ang recommendation niya para sa extra scholarship stipend."

"Grabe ka naman, 7:15 AM pa lang! Chill ka lang, Nyx! Kahit naman siguro nakapikit ka, kaya mong i-solve ang kahit anong derivative sa board," hinihingal na biro ni Lumi habang sumasabay sa mabilis niyang paglalakad.

Isang mapait na ngiti lang ang dumaan sa labi ni Nyxiel. Chill. Isang salitang hindi kailanman naging bahagi ng bokabularyo niya.

Paano siya mag-chi-chill kung bawat gabi ay kailangan niyang punasan at alagaan ang kaniyang tatay na si Danilo na tila unti-unti nang kinakain ng sakit? Paano siya mag-papahinga kung bawat madaling-araw, bago pa sumikat ang araw, siya na ang taga-buhat ng mga paninda sa maliit na sari-sari store ng nanay niyang si Maricel?

Ang buhay ni Nyxiel Soler ay isang maingat na binuong equation. Bawat minuto ay may katumbas na halaga. Bawat sentimo ay may pinaglalaanan. Wala siyang puwang para sa pagkakamali. At lalong wala siyang puwang para sa kahit anong distraction.

Hanggang sa marinig niya ang tunog na iyon.

Thud. Thud. Thud.

Isang rhythmic na tunog ng sapatos sa makintab na sahig ng hallway—mabigat, mayabang, at puno ng kumpiyansa. Kasunod nito ang malalakas na tawanan na tila hindi alintana ang pressure ng exams o ang hirap ng buhay. Biglang nagbago ang hangin. Ang amoy ng alikabok at lumang papel ay biglang napalitan ng isang bango na hindi mo basta-basta mabibili sa mall—ang amoy ng mamahaling citrus perfume na may halong bango ng bagong labang jersey.

Ang mga UM Eagles. Ang tinaguriang "Golden Boys" ng unibersidad.

At sa gitna nila, tila isang bagyo na nakasuot ng varsity jacket, ay si Vesper Thorne Silverio.

Vesper didn't just walk; he owned the space he occupied. He moved with a predatory grace—matangkad, 6'2", na may perpektong panga na tila inukit mula sa marmol. Ang kaniyang mga mata ay laging may mapang-asar na tingin, tila bawat tao sa paligid niya ay mga karakter lang sa isang laro na siya ang laging panalo.

Anak siya ni Arthur Silverio. Ang pangalang nakaukit sa bagong gym. Ang pangalang kasing-tunog ng pera at kapangyarihan.

"Bro, nakita mo ba 'yung post ni coach? Seryoso ba 'yung 2.0 GPA requirement?" reklamo ni Jax, ang point guard ng team na parang anino ni Vesper.

"GPA is just a number, Jax. Numbers can be manipulated," sagot ni Vesper. Ang boses niya ay malalim, baritono na may halong yabang. Nilalaro niya ang isang invisible basketball sa hangin habang naglalakad. "Besides, I'm a Silverio. Hindi tayo natatalo, sa court man o sa classroom."

Para kay Vesper, ang University of Manila ay hindi paaralan. Isa itong playground. Isang entablado kung saan siya ang palaging MVP.

Sa kabilang banda, si Nyxiel ay nakayuko, nakatingin sa kaniyang lumang relo habang binibilang ang bawat segundo. Papalapit siya sa kanto ng Engineering Laboratory—ang blind spot na magpapabago sa lahat.

Dahil sa sobrang pagmamadali, hindi niya napansin ang grupo ng mga higante na paliko rin nang mabilis. Ang equation ni Nyxiel, na sa loob ng maraming taon ay laging tama ang resulta, ay biglang nakatagpo ng isang variable na hindi niya kayang i-compute.

BOGSH!

Ang impact ay parang pagbangga sa isang matigas na pader na gawa sa bato. Ang manipis na pangangatawan ni Nyxiel ay tumalbog pabalik. Sa isang iglap, tila nag-slow motion ang paligid. Tumalsik ang kaniyang Advanced Calculus book. Lumipad sa hangin ang kaniyang reviewers na pinagpuyatan niya ng ilang gabi.

At ang pinakamalala—ang kapeng dala ni Lumi na kabibigay lang sa kaniya ay sumama sa paglipad. Kulay brown na likido ang gumuhit sa hangin bago ito bumagsak nang diretso... sa puting-puting sapatos ni Vesper.

Nawala ang balanse ni Nyx. Ang kaniyang salamin ay tumalsik kung saan. Ang lahat ay naging malabo. Ang tanging natira ay ang amoy ng citrus at ang biglang katahimikan na bumalot sa buong hallway.

Tila tumigil ang ikot ng mundo para sa mga estudyanteng nakasaksi sa eksena. Sa gitna ng corridor, si Nyxiel ay nakaluhod sa malamig na sahig, pilit na kinakapa ang kaniyang salamin habang ang paningin ay tila nababalot ng makapal na hamog.

"Hoy! Tumingin ka nga sa dinadaanan mo, lampa!"

Ang bulyaw ni Rico—ang wingman ni Vesper—ay bumasag sa katahimikan, pero hindi iyon narinig ni Nyx. Ang kaisa-isang nasa isip niya ay ang kaniyang salamin. Ang salamin na kailangan niya para makapag-aral. Ang salamin na pinag-ipunan pa ng nanay niya mula sa pagtitinda ng tingi-tinging asukal at kape.

"A-Ang salamin ko... nasaan ang salamin ko?" bulong niya. Ang boses niya ay nanginginig, hindi dahil sa takot, kundi sa takot na baka nawasak ito.

Isang dambuhalang anino ang humarang sa kakarampot na liwanag na nakikita ni Nyx. Dahan-dahang ibinaba ni Vesper Thorne Silverio ang tingin sa kaniyang paanan. Ang kaniyang limited edition white Jordans—na kasing-puti dapat ng niyebe—ay mayroon na ngayong malaking brown na mantsa ng kape. Ang likido ay dahan-dahang nanunuot sa mamahaling leather ng sapatos.

Ang ngiti sa labi ni Vesper ay tuluyang naglaho. Napalitan ito ng isang malamig at nakakatakot na ekspresyon na tila kayang magpababa ng temperatura sa buong gusali.

"Do you have any idea how much this pair costs?"

Ang boses ni Vesper ay mahinahon, halos pabulong, pero bawat salita ay may talim ng isang kutsilyo. Humakbang siya palapit, ang dulo ng kaniyang sapatos ay tumama sa kamay ni Nyx na naghahanap pa rin sa sahig.

"This costs more kaysa sa kabuuang tuition mo para sa isang semestre, kid. Baka pambayad na rin 'to ng upa niyo sa bahay sa loob ng isang taon," dagdag ni Vesper, may halong panghahamak.

Sa wakas, naramdaman ng mga daliri ni Nyx ang malamig na frame ng kaniyang salamin sa ilalim ng isang bench. Mabilis niya itong isinuot at tumayo. Ang kaniyang paningin ay luminaw, at ang unang tumambad sa kaniya ay ang nanunuot na titig ni Vesper.

Sa puntong ito, inaasahan ng lahat na hihingi ng tawad si Nyx. Na iiyak siya at magmamakaawa. Pero ang pagod ni Nyx mula sa pagbubuhat ng paninda kaninang madaling-araw at ang puyat niya sa pag-aalaga sa kaniyang tatay ay humalo sa purong inis.

Hindi siya kumurap. Tiningala niya ang 6'2" na lalaki sa harap niya.

"Wala akong pakialam kung gawa pa sa balat ng unicorn ang sapatos mo," matapang na sagot ni Nyx.

Narinig niya ang pagsinghap ng mga tao sa paligid. Ang kaniyang maliit na kamao ay nakakuyom sa gilid ng kaniyang kupas na maong. "Kung hindi ka sana nakikipag-harutan sa mga kaibigan mo at kung hindi mo ginawang basketball court ang hallway na para sa lahat, sana nakita mo ako. At sa susunod, 'wag mong maliitin ang tuition ko. Pinaghihirapan ko ang bawat sentimo na ibinabayad ko rito. Hindi ko iyon hinihingi sa tatay ko para lang ipambili ng sapatos na hindi ko naman kayang ingatan."

Nag-echo ang boses ni Nyx. Kahit ang mga teammates ni Vesper ay napatigil sa paghinga. Walang sinuman sa kasaysayan ng University of Manila ang nangangahas na bastusin ang isang Silverio nang harap-harapan.

Naningkit ang mga mata ni Vesper. Humakbang siya nang dahan-dahan, sapat na para maamoy ni Nyx ang bango nitong citrus na ngayon ay may halong panganib. Ang agwat sa pagitan nila ay nawala—isang dangkal na lang.

"Matapang ka ah. Sino ka ba sa akala mo?" asik ni Vesper, ang panga ay mahigpit na nakakuyom.

"Nyxiel Soler. Isulat mo sa listahan ng mga taong hindi takot sa 'Silverio' name mo," Nyx scoffed.

Hindi niya hinintay na makasagot ang lalaki. Buong tapang niyang binangga ang balikat ni Vesper—isang malakas na "shoulder check" na nagpasinghap muli sa mga nanonood—at naglakad palayo nang hindi man lang lumilingon.

Naiwan si Vesper na nakatitig sa likod ni Nyx. Nararamdaman niya ang mabilis na pagtibok ng kaniyang puso. Hindi ito dahil sa galit para sa nadungisang sapatos. Ito ay dahil sa paraan kung paano siya tiningnan ng mga matang iyon sa likod ng makapal na salamin. Sharp. Defiant.

Parang hindi siya nakita nito bilang ang sikat na "Vesper the Star Player." Para sa lalakeng iyon, isa lang siyang istorbo. Isang variable na hindi fit sa maayos nitong equation.

"Vesper, okay ka lang? Resbakan ba natin sa canteen mamaya?" tanong ni Rico, tinitingnan ang mantsa sa sapatos ng kanilang captain.

"No," bulong ni Vesper. Isang mapanganib na ngiti ang dahan-dahang sumilay sa kaniyang labi habang sinusundan ng tingin ang papalayong pigura ni Nyxiel. "Hayaan niyo siya. I like a good challenge."

∞∞∞∞∞

Limang minuto ang lumipas. Sa loob ng opisina ni Dean Hernandez, nakasandal si Vesper sa mamahaling upuan, ang maruming sapatos ay walang pakialam na nakapatong sa lamesa ng Dean.

"Calculus is a waste of my time, Dean. Just give me a passing grade. My father donated the new gym equipment, remember? Isang tawag ko lang sa kaniya, baka pati itong opisina mo mapalitan ng bago," ani Vesper habang tamad na nilalaro ang kaniyang phone.

"Mr. Silverio, rules are rules. Kahit gaano pa karami ang donasyon ng pamilya mo, kailangan mo pa ring pumasa sa boards sa hinaharap. You need a tutor," buntong-hininga ng Dean. "I was thinking of Kael, from the Science department. He's very patient and—"

"No," putol ni Vesper. Naalala niya ang matapang na tingin ni Nyxiel kanina. May kung anong "friction" sa dibdib niya na hindi niya maipaliwanag. Isang pangalan ang paulit-ulit na tumatakbo sa isip niya. "Ayaw ko kay Kael. Masyadong boring. Madali siyang matakot sa akin."

"Then who? Kailangan mo ng tutor na hindi mo madadaan sa yabang mo."

Ibinaba ni Vesper ang kaniyang paa mula sa lamesa at humarap sa Dean. Ang kaniyang mga mata ay kumikinang sa kakaibang saya.

"I want the guy who just walked out of the Engineering wing. 'Yung payat na may bitbit na makapal na libro. 'Yung... Nyxiel Soler."

Napaangat ang tingin ni Dean Hernandez, bakas ang gulat. "Si Nyxiel? Vesper, he's very busy and he won't tolerate your attitude. Scholar siya, at kailangan niya ng katahimikan para makapag-aral. Baka magpatayan lang kayo."

"Exactly," Vesper leaned forward, his eyes glinting with mischief. "I want him. Sabihin mo, ang University na ang bahala sa lahat—his fees, his father's meds. Whatever it takes to make him say yes. I want to see how long that 'bravery' of his will last once he's stuck with me for three hours a day."

∞∞∞∞∞

Paglabas ni Nyxiel mula sa kabilang pinto ng opisina matapos ang ilang minuto, hindi niya alam na ang kaniyang tahimik at kontroladong mundo ay pormal na ring gumuho.

Pagdating ni Nyx sa opisina ni Dean pagkalabas ni Vesper, hindi niya alam ang "trap" na nakahanda para sa kaniya.

Dumating si Nyx sa Dean's Office, halos hindi pa rin kumakalma ang kaniyang puso. Ang kaniyang kamay ay medyo nanginginig pa rin habang binubuksan ang pinto.

"Mr. Soler, please sit down," bungad ni Dean Hernandez. "I'll be direct. Ang University of Manila ay kailangan ng tulong mo. At ang kapalit ay ang full coverage ng laboratory fees mo, dagdag na allowance para sa gamot ng tatay mo, at panigurado na hindi mawawala ang scholarship mo hanggang graduation."

Lumiwanag ang mga mata ni Nyx. "Anything po, Dean. Para po sa tatay ko. Ano po ba 'yun?"

Ibinaba ni Dean ang folder ni Vesper Thorne Silverio. "Our star player-the captain of the UM Eagles-is failing Calculus. Kapag bumagsak siya sa finals, out siya sa liga. The Silverios are major donors ng University, pero more than that, Vesper has potential. He specifically requested for the 'top of the class' to tutor him. And that is you, Nyxiel."

Napapikit si Nyx. Ang mukha ng mayabang na lalaki kanina ay biglang nag-flash sa isip niya. Bakit sa dinami-rami ng tao, siya pa?

"Dean... baka pwedeng si Kael na lang? Matalino rin naman si Kael, at mas matiyaga 'yun," pakiusap ni Nyx, iniisip ang kaniyang tahimik na buhay na siguradong guguluhin ng isang Silverio.

"He wants the best, Nyx. At ikaw 'yun. Do we have a deal?"

Naisip ni Nyx ang mukha ng nanay niya at ang reseta ng tatay niya na hindi niya pa nabibili. "Sige po, Dean. Deal."

Paglabas ni Nyx ng office, hindi pa siya nakakalayo nang makita niya ang pamilyar na anino. Nakasandal si Vesper sa pader sa tapat ng pinto, tila kanina pa siya doon naghihintay na parang isang predator na nag-aabang ng biktima.

Sinalubong siya ni Vesper sa hallway, nakasandal sa pader, may hawak na bagong kape mula sa Starbucks—ang pinakamahal na klase.

"Oh, look who's here," Vesper smirked, hinarangan ang daan ni Nyx gamit ang kaniyang matipunong braso. "My new tutor. Welcome to hell, Soler. I hope you're ready to fail along with me."

Tumingin si Nyxiel sa kaniya, walang emosyon, kahit ramdam niya ang panlalamig ng kaniyang mga kamay sa loob ng bulsa.

"Hindi ako ang babagsak, Silverio. Ikaw. At sisiguraduhin kong sa bawat session natin, hihilingin mong sana... hindi na lang ako ang nakabangga mo kanina."

Vesper chuckled, leaning closer until their noses almost touched. The scent of citrus and expensive coffee filled Nyx's senses. "We'll see, Nerd. We'll see."