One Special Night

Chapter 13 : Reborn

TRUST

Dying was easy. But seeing her again was hard. Ilang beses na ba niyang hiniling na sana makita niyang muli ang magandang mukha ng dalaga at marinig man lang ang malambing na boses nito. Still, hindi pa pala siya handa na harapin ang katotohanan.

Mag wi-withdraw lang sana siya ng pera sa ATM machine nang mahagip sa paningin niya ang mukhang inaasam-asam niya. At Boom! parang bumalik siya sa edad na bente tres, at in love sa unang pagkakataon.

Hindi lang kasi niya inasahan ang pagkikita nilang muli ni Mati. At sa gabi pa ng engagement party nito. Pilit naman niyang pinaalalahanan ang sarili na parte nalang ang dalaga sa kanyang nakaraan, na kung ano man ang meron sila noon ay hindi na mahalaga. Pero napakahirap pala magpanggap sa sarili.

Anyway, dapat nga siyang magsaya dahil hindi na siya kilala nito. Hell, hindi rin naman niya makilala ang sarili pag humarap siya sa salamin. Coming back from dead had change him inside, while his captors had taken care of everything else. The only things hasn't changed, ay ang kanyang height, weight, sukat ng sapatos, at higit sa lahat ang pagmamahal niya sa dalaga.

For the past two weeks he'd been trying every way he could think to get to Luis Aragon, but with no success. Ang engagement party nalang ang pinakahuli niyang tsansa na makausap ang matanda. Si Luis Aragon lang kasi ang nag-iisang tao sa mundo na pwede niyang sabihan at pagkatiwalaan sa mapanganib na sitwasyong kinasusuongan niya ngayon.

Kumirot na naman ang sakit sa parte ng katawan niya kung saan ibinaon ang isang uri ng microchip na nagsilbing tracking device. He could only hope that they were still too far away to get a precise take on his whereabouts.

He had been on the run since January, going from continent to continent, country to country, trying to find someone who would believe him. Doors that had been open to him were closed now. Aba syempre, sino pa ba ang makakilala sa kanya kung nag iba na ang kanyang mukha at boses? His retinal pattern had also been altered and his fingertips were eliminated. Hindi na nga niya ma access ang kanyang bank accounts, makausap man lang ang mga kaibigan, dahil bawat galaw niya ay minamanmanan.

Alam niya na ang kwento niyang ito ay katulad sa mga sikat na action movie ni Steven Spielberg. Pero hindi lang ito basta movie, totoo itong nangyari sa kanya, at kung wala mang maniniwala sa kanya, soon, the world as they knew it would be a thing of the past.

He watched as Mati strolled casually past the ATM machine, while she took a quick glance on him.

Mas pinaganda pa yata lalo si Mati sa mga nakalipas na taon. Ang kanyang hanggang balikat noon na buhok ay pinahaba na nito, at mas naging sopistikada na siyang tingnan. She wasn't a naive young girl any longer, she was a woman. And a woman about to married.

"Mommy! Mommy!" a child's voice sounded to his right. "Look at the man!"

Agad namang lumingon ang ina ng bata, habang nanlaki ang mga mata nitong nakatitig sa kanya na animo'y gulat.

Ganon na ba talaga siya ka pangit? sa isip niya.

"Ahmm, I'm sorry..do you need help?" sabi nong ina ng bata.

"No." impolite niyang sabi.

"Eh bakit nakaupo ka diyan sa sahig?" sabi nong bata na kung makatanong ay parang matanda. "Nadulas ka ba?"

Inignora lamang niya ang tanong ng bata. Ang mga bata kasi ay para ring mga pusa. Encourage them and they'd never go away. The more na sasagotin mo kasi ang mga tanong nila, hindi ka na nila tatantanan.

Parang napansin naman ng ina na uchusero ang anak nito kung kaya hinila niya ito. "Come on, honey. Pupuntahan na natin ang daddy mo."

May pahabol naman na tanong sa kanya ang bata. "Bakit may peklat ka sa mukha?"

"Hoy bata, iniwan ka na ng mommy mo oh."

"Wish I had a scar." sabi nong uchuserong bata. "It looks cool."

"Get lost." he growled. Gusto na kasi niyang tabuyin ang uchuserong bata.

Apparently it was good enough. Nanlaki kasi ang mga mata ng bata pagkasabi niya. Umatras naman ito ng konti para dumistansya sa kanya nang matusok ang likod nito sa matulis na bagay sa edge ng display shelf. Blood was spreading across the back of his torn Power Rangers T-shirt, at umiiyak na ito ng malakas.

He hated the process. Hindi naman kasi niya sinadyang takotin ang bata. Kumirot tuloy ang tagiliran niya kung saan nakabaon ang microchip. Pero hindi na lamang niya ininda yon, dahil mas nangangailangan ng atensyon ang bata.

Tiningnan niya ang likod nito at buti nalang maliit lang ang sugat nito pero patuloy pa rin na dumudugo.

"Okay lang yan kid, malayo yan sa bituka mo." pangungunsola niya sa bata.

The kid's face was ashen, and his lips went dry. Alam naman niyang mahapdi ang sugat ng bata, pero pilit niya itong kinumbinsi upang hindi matakot.

"Mawawala rin ang sakit niyan." he said, placing his hand on the kid's narrow back. "Trust me, kid."

Ilang sandali ay humiyaw siya sa sakit. The pain staggered him, nearly knocking him to the ground, but he could take it. He absorbed the kid's pain. Nagtagumpay nga naman dahil nakita niya sa pagmumukha ng bata na wala na itong iniindang sakit.

The kid stared at him, at nanlaki na naman ang mga mata nito.

"See?" he grinned at the kid. "Nawala ang sakit noh?"

Bigla namang lumitaw ulit ang ina ng bata at tinawag ito. "Dave Manuel, kung hindi ka pa rin susunod sakin hindi na talaga kita bibilhan ng Robots."

"Pero mommy..."

"Isa..."

"Sige na kid, sumunod ka na sa mommy mo." sabi niya sa bata. "Baka totohanin pa ng mommy mo na hindi ka na niya bibilhan ng Robots."

"Pero po--"

"Dalawa..."

Halata namang nagmamaktol ang bata.

"Bakit ba ayaw mong sumunod sa mommy mo? Sige ka hindi ka na talaga makapaglaro ng Robots."

Sa palagay niya mga walo or siyam na taon ang bata at napansin niyang hindi lang uchusero ang bata, matigas rin ang ulo nito kahit pa nga bilangan ito ng hanggang sampu ng kanyang ina. Kung maibabalik lang ang panahon, babalik nalang sana siya sa kanyang kabataan.

-----

MATI

"Mission Accomplished," aniya kay manong John with matching hand salute pa ng sumakay na siya ulit sa limousine. Nakapagsuot na rin siya ng stockings doon sa ladies room ng mall.

"Okay ka lang, Mati?" tanong pa sa kanya ni manong John at lumingon ito sa backseat. "Bakit parang namumutla ka yata?"

"Tumakbo kasi ako papunta rito, manong." sabi niya pa. "Sa tingin ko, sobrang late na po ako sa party."

Parang sinuri naman siya ng mabuti ni manong John. "Ganon ba?"

"O ho, maniwala naman po kayo." Eh ikaw Mati, naniniwala ka ba sa sarili mo?

"Para kasing nakakita ka ng multo." hirit naman ni manong John.

"Wala naman pong multo." nakangiting wika niya. "Hindi po ako naniniwala don."

Hindi naman po multo ang nakita ko eh, resemblance lang po sa taong minahal ko. Syempre, hindi niya ito isinatinig kay manong John. Sa kanya nalang yon.

*****