Chapter 25: Return
***
May humawak naman sa magkabilang pisngi ko.
Hanggang ngayon kasi ay nananatili pa rin akong naka-upo sa lapag at kasalukuyang umiiyak.
I'm j-just happy that I used to escaped in that hell.
"Hey. look at me."
When the moment I looked at him, I f-felt that I'm safe.
Mas lalo naman akong napa-iyak nang dahil duon. "K-Kiro," I said.
And then he hugged me tight, at ganoon din ako sa kaniya.
Para akong teenager na hindi natanggap sa aking inaaplyan na kompanya at ang ginawa ko lang ay walang iba kun'di ang umiyak ng umiyak.
"What happened, Akira? Why is there so many bruises on your body?"
Bumitaw naman siya sa yakap, at nakita ko naman ang pag-aalala sa mukha niya, I smiled to him because it's the first time that he called me by my code name and I don't know
