Parmakları hamura şekil verirken zihni sessizleşmişti. Her anı düşünceleriyle boğuşmakla geçen bu kızın benliğini susturduğu tek yer burasıydı. Köhne atölyesi. Elleriyle her köşesini ilahlaştırdığı bu yer onun yuvasıydı. Başka bir yuvaya daha kucak açmıştı. Geçmişte. Şimdiyse kimsesizliğin acısıyla kavrulmayı bir köşeye bırakmış, geleceğe doğru adımlıyordu. Kaybettiği insan sayısı zamanla giderek daha da çoğaldığında, sorunun kendisinde olduğunu anlamıştı. Lanetlenmişti. Ölen bebekleri onu acıyla lanetlemişti. Şimdiyse yalnızlıkla sınanıyordu. Yarım kalmış heykelinden parmaklarını çektiğinde onun yüzünü sadece zihnine saklaması gerektiğini biliyordu ama yapamıyordu... Vazgeçemiyordu. Çünkü karşısında o vardı. Akif Eymen, Onun en büyük hatasıydı. Heykelin yüzüne sinirle tırnaklarını geçirdi. Zamanında tenine geçirdiği parmakları özlemle kıvrıldı. Onu özlüyordu ama bitmişti. Cehennemde onunla birlikte yanmayı göze alan o adam, gitmişti. Kızıl ateşi artık sadece kendisini yakıyordu. Ve zaman... En çok onu bekliyordu. Durmak pahasına. Kızıl ateşte cayır cayır yanmak için. ～ "Cehennemin en dibindeyiz. Çünkü bu sevdaya mahkûmuz."