İnsanı yaşımı büyütür yoksa yaşadıkları mı? Benimde geçen aya kadar bu klişeleşmiş cümleye gülerek verdiğim tek cevap tabikide yaşı olabilirdi ama şuan annemin binbir emekleriyle dekorasyonunu yaptığı ve benim huzur bulduğum tek yer olan evimizin bahçesinde icra sebebi ile kamyonlara yüklenen belki de bir defa isteyerek çaldığım piyanonun gitmesine ağlayarak anlıyorum insanı yaşı değil yaşadıkları büyütür. Kocaman dev gibi evden bize kalanlar sadece iki valiz kıyafet bi de bi kaç borç kağıtları evet anlatırken biraz karışık oldu anlamadınız sanırım ama dert etmeyin benim hayatım buraya yazdığımın iki katı daha karışık

Hayat ne kadar garip ve uzun görünsede geçen yıllarda ksadır babamdan ayrılıp annemle orduya yerleşmemizin ardından 12 sene geçmiş ve ben burda hayata küstüğüm şehre 4 saat uzaklıkta olmasına rağmen hiç gelememiştim aslında şehire gitmişliğim vardı ama doğduğum ve aşık olduğum o mahalleye hiç gitmedim babamdan ayrılırken hala hazırda duran odamı bile unutmuştum şimdi nasıldı kim bilir tek hatırladığım şey penceremin tam karşısında çok güzel bir oda olduğuydu ama artk onu da unutmanın zamanı gelmişti muhtemelen hyatı eskisi gibi çok renkli ve dolu dolu geçiyordu beni hatırlaması imkansızdı ama illaki o da benim varlığımdan haberdar olucaktı tabi neyse arkadaşlar ben eylül hemşirelik mezunu bir kadınım daha yeni mezun oldum ve yıllardır gelemediğim babamın memleketine trabzona ilk görevim için geldim.Sanmayın atandım falan bu türkiye şartlarında biraz zor biliyorsunuz ben özel bir hastanede çalışacağım ama ona da kabuldum en nihayetinde kendi mesleğimi yapıcam bu zamana kadar yaptığım mesleklerin yanında böyle bir lütüf düşmüş elime bırakırmıyım .Bu kız ne anlatıyor derseniz şu anda Ordu dan Trabzona yani ilk kez aşık olduğum şehre kendi mesleğimi yapmaya gidiyorum ve bu satırları yazarken otobüsteyim inşallah herşey bıaktığım gibi değildir onlarda benim gibi değişmiştir en önemlisi ilk aşkımda