Şirin ile Ardil’in aşkı, Hatay’da dilden dile yayılan, büyükten küçüğe masal gibi anlatılan bir hikayeydi. Ardil, Hatay’ın önde gelenlerinden Şahin Ağa’nın en büyük oğluydu. Şirin ise memur bir ailenin tek kızıydı. Şahin Ağa ve eşi Zeliha Hanım, bu evliliğe gönülsüzce de olsa razı olmuşlardı; ancak Şirin’i hiçbir zaman evlerinin gelini olarak benimsememişlerdi. Şirin’in anne ve babası için de durum pek farklı değildi. Hayattaki tek varlıkları olan kızlarını, bu zengin ama soğuk aileye gelin vererek bir daha eskisi gibi göremeyeceklerinin farkındaydılar. Ne yaparlarsa yapsınlar, Şirin’i bu sevdadan vazgeçiremediler. Kader, Şirin ile Ardil’i bir araya getirdi. Zamanla aralarındaki sevgi, iyi kötü sürüp gidiyordu. Evlendikten dört ay sonra, Şirin hamile kaldı. Bu haber Şahin Ağa tarafından büyük bir coşkuyla karşılandı. Bu, aile içinde Şirin’e yönelik soğuk tavırların yavaş yavaş yumuşamasına vesile oldu. İlk torun haberi duyulur duyulmaz kurbanlar kesildi, yemekler dağıtıldı. Konağa adeta bayram havası hâkim oldu. Zeliha Hanım, torununun sağlıklı olması için Şirin’in elini sıcak sudan soğuk suya değdirmiyor, onu en iyi şekilde beslemeye çalışıyordu. Ardil’in Şirin’e olan sevgisi her geçen gün artıyordu. Zeliha Hanım, “Aşiretimize oğlum gibi bir aslan geliyor!” diyerek etrafta böbürleniyordu. Kontrol zamanı gelip çattığında, Ardil, Şirin’i yalnız bırakmadı ve birlikte doktora gittiler. Artık bebeğin cinsiyetini öğrenme zamanı gelmişti. Doktor, kız çocuk beklediklerini söylediğinde Şirin ve Ardil bu haberi büyük bir mutlulukla karşıladılar. Onlar için önemli olan bebeğin sağlıklı olmasıydı; kız ya da erkek fark etmezdi. Ancak bu haber, Şahin Ağa ve Zeliha Hanım için aynı sevinci getirmedi. İkisi de büyük bir hayal kırıklığına uğradı. Zeliha Hanım, “Bizim ailemize erkek evlat lazım, soyumuzu sürdürecek bir torun gerek,” diyerek Şirin’i suçlamaya başladı. Şirin için güzel günler çabucak sona ermişti. Konaktaki hava yeniden soğumaya başlamış, Şirin üzerindeki baskı yeniden artmıştı.