Mezapotamyanın acımasızlığına boyun eğmeyen bir kadın; Rojda. Üzerine gelen kumayı kabul etmeyerek, kocasını bütün ailesinin önünde boşayan ve arkasına bakmadan çekip giden genç kadının yolu, üniversite zamanında kendisine takıntılı zannettiği adamla yeniden kesişir. Peki her şey gerçekten göründüğü gibi midir? Yoksa hayatı en başından beri bir oyunun içine mi çekilmiştir? Kimin sevgisi, kimin söyledikleri gerçektir? **************“Ben sana takıntılı bir adam değildim, Rojda. Ben sadece düşmanım olan birine rahatsızlık vermek istedim. Sana takıntılı olduğum, doğru değil.” Gözlerinin içine dikkatlice baktım. Kesinlikle samimi bir ifade vardı gözlerinde. Demek ki Agir beni o zaman da kandırmıştı. Dudaklarıma hafif bir gülümseme yerleştirdim ve gözlerinin içine baktım. “Tamam, sana inanıyorum. Agir beni en başından beri aldatmış ama ben kocaman bir kör olduğum için anlamamışım bunu. Özür dilerim senden Hazar. Bir pisliğe inanıp, seni yargıladığım için.” Başını sallayıp gülümsemeden önce gözleri bir anlık dudaklarıma kaydı. Ama hemen toparlandı. Bir adım attı bana doğru. Attığı adımla yerimde dikleştim. Korkmuyordum ama nedense gerilmiştim. Kımıldanmamı görünce olduğu yerde durdu. Gözlerimin en derinine baktı. “Agir’den intikam almak ister misin? Ben zaten onun ve aşiretinin hayatını bitireceğim. Sende bu süreçte yanımda olmak ister misin?” Dedikleriyle ağzım açıldı. Ne cevap vereceğimi bilemedim bir an. O pislikten intikam almak ister miydim? İsterdim, hem de çok. Ama bunu Hazar’la nasıl yapacaktım ki? Kaşlarım çatılırken, ona baktım. “Bunu nasıl yapacağız ki? Yani ben senin yanında nasıl duracağım?” Gülümsedi önce. Sonra da yutkunup, ciddi bir ifadeyle bana baktı. “Karım olarak elbette. Agir’i sana olan aşkıyla yerle bir etmek için, mükemmel bir yol.” Gözlerim kısıldı. Alayvari bir gülme çıktı dudaklarımdan. “O beni sevmiyor Hazar. Sevseydi üzerime kuma getirmezdi.” Gülerek başını sağa sola salladı. “Agir güç için her şeyi yapar Rojda. Ama hiçbir şeyinden emin olmadığım adamın, bir şeyinden çok eminim. Sana çok fena aşık ve bunu da seni kaybettikten sonra anladı. Şimdi sen benim yanımda olursan, karım olarak, bu onun yenilmesi için en büyük adım olur.” Sözlerine kısa bir ara verip, bir adım daha attı bana. “Şimdi benimle misin bu yolda, değil misin?” Kısacık bir an düşündüm. Şu bir ayda bana yaşatılanı, hayatımın mahvolmasını, hayallerimin üzerine basılıp geçilmesini, kuru vaatler ve seviyorum laflarıyla benimle dalga geçilmesini. Ben her gece ölürken hemen yan odamda, bana gelip beni ne kadar çok sevdiğini söyledikten sonra başka bir kadının teninde kaybolan adamın hayatının mahvolmasını ne kadar çok istediğimi kısacık olan düşüncemden anladım. Hazar’ın simsiyah gözlerinin içine baktım. Başımı uysalca salladım. “Varım Hazar Kanberan. İntikam için seninle evlenemeye de, yanında durmaya da varım. Yapalım şu işi.”

Ağabeyinin borçları yüzünden, berdel olarak kuma verilen, genç bir kız; Asmin. Kuma gitmek istemeyen, yalvarıp yakaran ama sözü geçiremeyen üstüne bir de dayağa maruz kalan gencecik bir kız. Sertliği ve zalimliği ile bilinen; Agrej Borotan. Önüne geleni ezip geçen, kimseye merhamet göstermeyen bir adamın elinde çürüyüp gideceğini düşünerek ağlayan, zorla imamın karşısına oturtulan, Asmin. Onu nelerin beklediğini bilmeden, korku dolu yüreği ile evlenmeye mecbur bırakılan, Asmin. Bu yaralı kalplerle dolu insanların hikayesi.

+18 sahneler detaylıdır. Taciz, sapıklık, alıkoyulma ve şiddet gibi olumsuz ögeler içermektedir. Bunları dikkate alarak okumanızı tavsiye ediyorum. Bir berdel, insanın hayatını ne kadar değiştirebilir? Baran; Yıllardır yüzündeki yanık iziyle, özgüveni olmayan, insan içine pek karışmayan evlenmeyi bile düşünmeyen biriyken. Bir berdel kararıyla hayati değişti. Meryemce; Berdelle evlendiği eşinin, her haline tutulan kadın. Öyle ki her gün eşini yanık izinden öperek uyandırır. “Neden, bana öyle bakıyorsun?”“Kocam değil misin bakarım?”“Değişik bakıyorsun ama sanki bir şey söyleyecekmiş de çekiniyormuş gibi.”“Kocamdan mı çekineceğim ağam. Merak ediyorsan söyleyeyim.”Hafifçe Baran’ın kulağına doğru yaklaşıp nefesimi vererek konuştum. “Yüzündeki iz, beni azdırıyor.”

Dilan, severek evlendiği Bawer Ağayla Berivan konağında yaşayıp giderlerken, bir gün eşinin ağabeyi Baran Ağanın ölmesiyle daha taziyenin üzerinden çok zaman geçmeden aşiretin ileri gelenleri ve en başta da annesi ile babası, Baran Ağanın ölmesi ile ağalığın Bawer e kalacağını öne sürerek yengesi Zülali imam nikahına almasını ister. Bawer Ağa başlarda ne kadar direnmek istese de en nihayetinde pes eder ve yengesi zülal ile imam nikahıyla evlenir.

Şaşkınlıkla kalakaldım, dudaklarımdaki dudakların, baskısını hissediyordum ama ne yapacağımı bilememiştim. Beklemiyordum. Başını çekip, dudaklarımdan ayrıldı. “Karşılık ver!” Emrini verip, yine dudaklarıma gömüldü. Hala şaşkındım ama gözlerimi kapatıp, dudaklarımı oynatmaya başladım. Alt dudağımı emerken, bende onun üst dudağını emiyordum. Ellerim kendiliğinden, ensesini buldu ve biraz daha üzerime doğru eğilmesi için çektim. Dilini ağzımın içine gönderirken, ellerini belime yerleştirip beni kaldırdı. Bacaklarımı beline doladım. Şimdi onunda aynı boydaydım. Duvara iyice yapıştırdı sırtımı. Umursamadan devam ettim. Az sonra erkekliğini, kasıklarımda doğru sürttü. Ağzının içine doğru bir inleme bıraktım. Bu ses hoşuna gitmiş olmalı ki, aynı hareketi yeniden yaptı. Bu kez daha yüksek sesle inledim çünkü, yanmaya başlamıştım.