İnsan hayalleriyle büyür, düşlediği hayalleri için uğraşır. Her daim onu gülümseten bir hedefi vardır, bu hedefe ulaşmak onu mutlu eder. Yanında her zaman ona değer veren insanlar da vardır, onun deliliği ile deli olan birileri mesela. Bazılarının ise sadece hayalleri vardır, gerçekleşmeyecek kadar imkansız olan hayaller. Onu gülümseten hedefinin önüne engel koyan birileri olur. Her daim yanında olan kişi, artık onu sadece teselli eder. Çünkü onun da hedefi vardır, herkes kendi yolunu çizmek zorundadır. Senin sığınabileceğin ise sadece Allah'tır. Seni hiçbir zaman yalnız bırakmaz, imtihanlara karşı kalbine sabır ve ferahlık verir. Ona şükreder ve ona secde edersin, verdiği onca imtihana rağmen. Benim hayatım da böyle işte, art arda sıralanmış engeller ve imtihanlar var. Babam benim hayatımı çizmeye çalışırken, benim iyiliğimi düşünürken hayatımı mahvetmişti. Yada ben öyle sanıyordum. "Kalpleri ısındıran yalnızca Allah'tır" diyorum ve kalbimi ferahlatıyorum. Sonuçta kader kaçınılmaz bir gerçektir, insanoğlu kendi kaderini dua ile güzelleştirebilir ancak. Rabbimin beni ona göndermesinin en büyük sebebini, onunla zaman geçirdiğimde daha çok anladım...İşte benim hayatım böyle, hem acılarla dolu hemde güzelliklere.... İnsanın hayatı ne kadar farklı olabilir ki, yada acılara karşı ne kadar sabredebilir? Kalbini sürekli harabeye çeviren insanı, kaç defa affedebilir? Bu kitabı okurken içinde kaybolup gideceksiniz, beyninizi kemiren bir sürü soru olacak büyük bir ihtimalle. Bazen yazara kızacak, bazen ise onu çok seveceksiniz. Kalbi acıyla dolmuş iki insan, birbirinin kalbini tamir edebilecek mi? Bunu kitaba sormak ister misiniz?