Bir tapınakta akan sessizlik, unutulmuş bir ritüeli ve geri dönmeyen bir zamanı uyandırır. Ay ışığının dokunduğu antik bir tapınakta, sessizlik bir lisana dönüşür. İz bırakmayan bir ölüm. Kalbin yerinden söküldüğü bu gecede zaman bükülür; geçmiş, şimdi ve gelecek birbirinden koparkan geriye yalnızca kanın değil, hatırlatmanın kokusu kalır.