"Uzun zamandır yapmak istediğim bir şey daha var..." dedi ve bir eli ile belimi sımsıkı sarıp sarmalarken diğeri ile saçlarımın tamamını geriye doğru tarayarak omuzlarımı açıkta bıraktı ve sağ omuzumun üzerine doğru eğildiğinde sıcacık dudaklarını tenimde hissettim. Bir süre öylece durdu. Kokumu, ezberlemek ister gibi içine çekerek birkaç tane öpücük bırakıp tekrardan doğruldu. İçimde alev alev kaynayan bir his nefes almamı da zorlaştırırken, bir parça şaşkınlıkla kirpiklerimi kırpıştırarak ona baktım. "Bu... bu ne içindi?" "Omuzlarında taşıdığın bütün yükler için..." dedi ve dayanamadı yine sağ omuzuma yüzünü sokuşturarak derin bir nefes daha aldı. Ardından bir öpücük daha kondurdu. Hareketleri içimi yakıyordu. Ürpermemin önüne geçemiyordum. İçim yeniden titredi. O ise alışık olduğu bir rutini gerçekleştiriyor gibi rahattı... Gerçekten de söylediği gibi bunu uzun zamandır yapmayı planladığı her halinden belliydi... Sözlerine, nefesi tenime değerken devam etti. İki öpücükle aklımı yitirmeye yaklaşacağımı söyleseler gülüp geçebilirdim. Ama söz konusu Bora olunca... "Doğurmadan anne oldun sen ve ben biliyorum... bu güzel omuzlar dünyanın yükünü taşıyor..." dedi sol omzuma doğru dudaklarını yaklaştırırken. "Bundan sonra yalnız değilsin. Hiçbir zaman da olmadın ya zaten... Bütün yorgunluğunu almak için omuzlarından öpüyorum, öpeceğim... Şifan olacağım..." ___________ Nisan için artık yaz; denizlerin dalgası kadar çalkantılı, mevsim çiçekleri kadar kısa ömürlü fakat derin izleriyle kalbin rotasını bambaşka bir yola çeviren bir mevsimdi. Kuzeyin Saklı Mevsimi. Aşkın, kaybolmuş umutların, kırık kalplerin ve en beklenmedik zamanda filizlenen yeni başlangıçların hikâyesi.

Aşk, yanlış zamanda doğru insanı sevmekse, ben yıllardır en büyük yanlışı yapıyordum. Doğu Alpkutlu… Çocukluğum, gençliğim, en büyük kavgalarım ve en büyük baş ağrım. Onu sevmek, her zaman biraz savaşmaktı. Ama kabul edelim, savaş alanında da fena sayılmazdık… Sonra ne mi oldu? Beş yıl önce, hiç de sinema filmlerindeki gibi etkileyici olmayan bir finalle yollarımız ayrıldı. Konuşulmamış cümleler, söylenmeyen itiraflar, biraz gurur, biraz inat… Derken, birbirimizin hayatından çıktık. Ve şimdi… O eski bahçeye geri dönüyoruz. Kardeşlerimiz evleniyor. Birbirimizin gözlerinin içine bakmaktan yıllarca kaçınan biz, şimdi aynı masada oturmak zorundayız. Üstelik Doğu, benden kaçmaya niyetli değil gibi. Ve ben, onun hâlâ sinir bozucu bir şekilde çekici olmasından hiç hoşnut değilim… ⸻ Yıllar sonra, geçmişin izleri silinir mi? Yoksa her şey, eskisinden de beter mi olur? Dila ve Doğu, çocukluklarından beri birbirlerine her şey oldular: en iyi arkadaş, en büyük sırdaş ve belki de en büyük yara. Ama hayat, bazen en sevdiğiniz insanı en uzak noktaya koyar. Bir yanlış anlama, gurur savaşı ve zamanlaması kötü bir veda… Sonrası, beş yıl süren koca bir sessizlik. Şimdi kardeşlerinin düğünü için mecburen bir araya gelen bu ikili, eski bahçeye, eski anılara ve eski kavgalarına geri dönmek zorunda. Ama yıllar onları değiştirmiş. Dila, senaristlik kariyerinde emin adımlarla ilerlerken, Doğu futbol dünyasında zirvede. Ve ne kadar inat etseler de, aralarındaki çekim hâlâ yerli yerinde duruyor. Birbirlerini unutmuş gibi yapmak başta kolaydı. Ama Doğu, Dila’nın gözlerinin içine her baktığında kocaman gülümsediğinde, Dila onu her terslediğinde içten içe eğlendiğinde… İşte o zaman işler değişmeye başladı. Peki, bu defa sonları mutlu bir final mi olacak, yoksa bir kez daha birbirlerinin en büyük yanlışı mı? Gülüp eğlenirken aşkın her halini okumaya hazırsanız, yerinizi hemen alın... Başlıyoruz!

Defne, hayatı “neşeyle devam” mottosuyla yaşayan, kahkahası bol bir kızdır. Kalabalık bir çevrede büyümüş, sevginin ve eğlencenin tam ortasında büyümeyi öğrenmiştir… ta ki çocukluk arkadaşı Göktuğ, NBA hayalleri için Amerika’ya gidene kadar. Göktuğ, Defne’nin çocukluğunun kahramanı. Onu en çok koruyan, kollayan kişi… ama aynı zamanda onun tam zıttı. Defne yaz mevsimi gibi sıcak ve deli doluysa, Göktuğ buzdan bir adam kadar sakin ve kontrollüdür. Yıllar ve mesafeler, bir zamanlar birbirinin “her şeyi” olan bu ikiliyi iki yabancıya dönüştürür. Derken bir sakatlık… ve Göktuğ’un geri dönüşü, yalnızca kariyerini değil, Defne’yle yarım kalan her şeyi de yeniden başlatır. Göktuğ yeniden ayağa kalkmaya çalışırken, yıllardır kendinden bile sakladığı gerçeği artık inkâr edemez: Defne onun için hiçbir zaman sadece bir arkadaş olmamıştır. Ama Defne’nin planları bambaşkadır. Tek gitmek istemediği bir gece için sahte sevgili ilanı verir… sadece bir gece, sadece bir rol, sadece geçici bir çözüm. Ta ki geçmişten gelen çocukluk kahramanı, tam da o “ilanın” ortasına düşene kadar… Bir balo. Bir ilan. Ve yeniden başlayan bir hikâye… Defne’nin delice atan kalbi, bu kez kime karşı koyacak?

"Ben Karen. Hayatımın tam anlamıyla rayında gittiğini düşünürken, bir akşam yemeğinde aldığım haberle dünya bir anda altüstü oldu. En yakın arkadaşım Lena ve yıllardır içinde sakladığım, kimseye açmadığım aşkım Onat... Artık sevgili olduklarını söylediklerinde, her şey bir anda anlamsızlaştı. O gece, kaybettiğim duygularımın intikamını almak için kendimi bir bara attım. Kendime güven veren bir elbise, biraz cesaret ve çok kırgınlık... Tam da o sırada, hiç beklenmedik bir yabancıyla tanıştım: Demir. " *** "Gözlerimi kapattım ve kendimi tamamen onun kontrolüne teslim ettim; bu, içsel bir özgürleşme anıydı. Demir'in elleri bende, güven verici bir sıkılıkla dururken, vücudum ona daha da yakınlaştı. O an, her şey bir rüya gibi hissettirdi." *** Demir, Karen'in aradığı geçici bir teselliydi, ama belki de çok daha fazla olacaktı. O gece, Karen ve Demir arasında başlayan yakınlaşma, sadece bir gecelik bir kaçış mıydı, yoksa Karen'in hayatını yeniden şekillendirecek bir dönüm noktası mı? Geçmişin gölgeleri ve geleceğin belirsizlikleriyle dolu bu hikayede, Karen hem kalbini hem de ruhunu keşfedecek.