Doktor Levent’in gidişinin üzerinden iki gün geçmişti. Evde, Selin’in kendi elleriyle kurduğu o sağır edici sessizlik hüküm sürüyordu. Selin, Doktor’un verdiği ilaçları her sabah annesinin gözü önünde içiyor gibi yapıyor, sonra onları lavaboya boşaltıyordu. Zihni hiç olmadığı kadar berrak, kalbi ise hiç olmadığı kadar taştandı. Murat’ı görüyordu, sesini duyuyordu ama ona tek bir bakış bile fırlatmıyordu. Onu tamamen bir eşya, odadaki bir gölge gibi kodlamıştı beynine.
Murat için ise bu iki gün, yüzlerce yıla bedeldi. Selin’in ona bağırmasına, vazo fırlatmasına, küfretmesine alışmıştı; hatta bu etkileşim onun bu dünyadaki tek bağıydı. Ama şimdi... Selin onun içinden geçip mutfağa gidiyor, o yokmuş gibi şarkı mırıldanıyor, hatta onun en sevdiği koltuğa yabancı bir montu fırlatıyordu. Mura
