Yedi Yıl Önce
-Ali Poyraz-
Kahverengi, hayır yeşil. Hayır, yeşil de değil. Sırrı belirsiz bir renk buna eminim. Sonbahar ile ilkbahar arasında kalmış gibi dengesiz, efsunlu bir ışıltıyla harmanlanmış halk tarafından ela diye bilinen ancak gerçekte ela diye nitelendirilemeyecek kadar büyülü. Bir saniye olsun gözkapaklarını indirmeden karşında aciz bir kahveden fazlası olamayan ona meftun gözlerime bakıyordu. Saniyeler geçtikçe etrafı kızardı, cılız bir su birikintisiyle ışıldadı.
“Seni yeneceğim,” dedi bir kez olsun kıpırdamadan. “Bundan kaçışın yok. Bu zamana kadar hiçbir insanoğlu göz kırpmama düellosunda beni yenemedi.” Dudakları kusursuz bir şekilde kıvrıldı. “Sende yenemeyeceksin.” İnce bir damla gözpınarından ayrılıp yanağına doğru süzülürken görüntüsünün güzelliğine hayran olmama
