“Şimdiki zamana takılı kalmış akrep.”
Zihnimin içindeki sessizliğin boğucu uğultuları okyanusun derinlerine gömülmüş gerçekleri peşinden sürükleyerek beni boğuyor, gözlerimin önünde binlerce anı dejavu hissiyatıyla birlikte bir belirip bir kayboluyordu. Anıların yoğunluğu tenimde sıcak yağ etkisi bırakıyordu. Gözlerimi açmam gerektiğini söyleyen o fısıltı mıydı beni uyandıran, yoksa ellerime kenetlenmiş sıcak eller miydi bilmiyorum. Gözlerim sessizlikle kapanmış, sessizliğe açılmıştı. Korkularım yerini alevlere bırakmışken uyanmak doğru muydu, emin değilim. Yüreğimde ihanetin soğuk esintisi, bunca zamandır gözümü kör etmiş cahilliğimin keskin ucu ve avcumun içine girebilecekken adım atmayı bırakan şansın kırık kanatları hüküm sürüyordu. Dört yıl, koskocaman dört yıl bilinmezlikle geçmişti
