“Kaybedilmiş zamanın hüzünlü tanıkları”
Poyraz’dan beni buraya getirmesini istediğim gece içimde yer eden korku yerini büyük bir endişeye ve huzura bırakmıştı. Huzurum güvenimden kaynaklanıyordu, güven ise Ali Poyraz’dan… O gün tüm cahilliğimle anlık bir cesarete bürünmüş, o cesaret sayesinde kapıyı açıp basamakları çıkmış ve tarafımca terk edilmiş anıların yuvasına dalış yapmıştım. Bugün ise harekete geçmeme yardımcı olan Poyraz’ın varlığıydı. Merdivenleri tek başıma değil birlikte çıktık. Anahtarı kapıya takarken yanımda o vardı. Zihnimi terk etmiş veyahut küsüp bir kenara çekilmiş iç seslerimdense saniyede bir bana bakıp gülümseyen, varlığımın gerçekliğini teyit etmek ister gibi elimi sıkı sıkı tutan adamın varlığı etrafımdaki ateş denizini soğutuyor, okyanusun derinliklerine gömülm
