“Belirsiz zamanın eteklerinde bir uçurum”
Uçurumun kenarındayım şimdi. Rüzgâr saçlarımı dağıtıyor, süzülmekle süzülmemek arasında kalmış yaşlarım göz pınarlarımda bekliyor. Ellerim titriyor, çok üşüyorum. Kaybolmuşum, bulunmayı bekliyorum. Uçurumun gökyüzü ile birleştiği nokta kızıl bir çizgiyle ayrılmış. Doğmak üzere olan güneş denizin üzerinden el sallıyor bana. Kalbim atmıyor, nefes alamıyorum. Her şey durmuş, zaman durmuş, mekân durmuş, ben durmuşum. Başım dönüyor şimdi, gözlerimi kırptığım anda karanlık dağılıyor kızıllığa. Boğazıma hıçkırıklar diziliyor, bedenim ufalanmış taşların üzerine serilirken gözlerim güneşe, uçurumun sonuna dalıyor. Avuçlarım göğe dönmüş, sırtıma batan çakıl taşları canımı acıtıyor. Belki de acıtmıyordur, belki de onların hiçbir suçu yoktur. Belki de her şey
