Katil Kim -Suçlu Avcısı-

Henüz 7 yaşındaydı, anne ve babası kavga etmeye başladığında. Küçücük elleriyle gözlerini kapatıp, içinden masallar anlatmaya başladı kendi kendine. Pamuk prenses ve yedi cücelerin mutlu mesut yaşadığı o masalın içindeydi şimdi. Onlarla beraber gülüp, onlarla beraber şarkılar söylüyordu. Uyudu o gün. Anne ve babası çığlık çığlığa kavga ederken, yatağının altına girip yedi cücelerle beraber daldı uykuya o da. Sonra bir gün, banyoda çıkarken, annesinin sesini duydu. "Geber! Geber dedim sana pislik herif!" Saçından sular akarken, odaya doğru gitti ağır adımlarla. Odaya girdiğinde annesinin elindeki vazoyla babasının kafasına vurduğunu gördü. Bayılmıstı babası. Kafasından kanlar akıyordu ama annesi hâlâ "Geber!" diye bağırarak vurmaya devam ediyordu. Yine gözlerini kapattı. Işte yine kendi istediği yerdeydi. Mutluydu.. Gözlerini açınca bir polisin kucağında olduğunu gördü. "Iyi misin?" "Iyiyim." diyerek polise baktı. "Ama babam iyi değil. Annem ona vurdu. Geber dedi. Hep babam döverdi annemi ama bu sefer annem çok yemek yiyip güçlendi ve o babamı dövdü." Kıkırdadı. Annesi en sonunda ona atılan dayakların öcünü almıştı. Polisler onu iki katlı bir yere getirince yeni yeni öğrendiği harfleri birleştirmeye başladı. Kimsesizler yurdu da neyin nesiydi? O kimsesiz değildi ki? "Annem... Annemi istiyorum." deyip ağlamasına rağmen, tıpkı babası gibi ona acımayıp gittiler polisler o gün oradan. Annesini istiyordu sadece. Ona sarılmak. "Iyi yaptın annecim, biraz da o gözü mor gezsin." demek. Neredeydi annesi? Onu hiç yalnız bırakmazdı. Neden hâlâ gelmemişti?