KAN VE TAÇ +18

Mert, kimsenin isteyerek devralmayacağı bir hayatı sırtına geçirmişti. Ailesinin adıyla büyümüş, o adın gölgesinde şekillenmişti. Ama o gölge, hiçbir zaman ona ait değildi. Merdo olarak biliniyordu artık. İsmi değil… bir uyarı gibi söyleniyordu. Merdo… Adı duyulduğunda insanlar sesini alçaltıyordu. Yanına yaklaşmadan önce iki kere düşünülüyordu. Gözlerine bakabilen çok az insan vardı. Bakanlar da uzun süre bakamıyordu zaten. Bu hikâye aslında ondan önce başlamıştı. Abisi Vance ve ablası Ece, yıllarca o karanlığın içinde yaşamış, bedelini ödemiş insanlardı. Ve bir gün, yeter demişlerdi. Babalarından kalan işleri, o kirli düzeni, geceleri uykusuz bırakan o hayatı, kanlı elleri… hepsini arkalarında bırakmak istemişlerdi. Daha sakin bir hayat. Daha insani bir nefes. Ama herkes kaçamazdı. Mert kalmıştı. İmparatorluk boşluk kabul etmezdi. O da boşluğu doldurdu. Abisinin bıraktığı yerden aldı her şeyi. Yavaş yavaş değil… direkt ortasına girerek. Kuralları öğrenmedi, kuralları yeniden yazdı. Mert, Vance değildi. Vance sevebilirdi. Vance bağ kurabilirdi. Vance, birine bakarken içi yumuşayabilirdi. Mert bakmazdı. Mert tartardı. Yıllar geçti. İmparatorluk onun elinde büyüdü, güçlendi, korku daha derine indi. Ama bir şey değişmedi. Hâlâ fısıltılar vardı. “Vance’nin kardeşi…” Bu iki kelime, gecenin en sessiz anlarında bile kulağına çarpıyordu. Ve her seferinde içinde bir şey daha sertleşiyordu. Çünkü o kimsenin kardeşi olarak anılmak istemiyordu. Kimsenin gölgesi değil. O, korkunun kendisi olmak istiyordu. Onun dünyasında sevgiye yer yoktu. Sevgi, kontrolsüz bir boşluktu. Ve kontrolsüz olan her şey tehlikeliydi. Gece hayatı vardı ama ait olduğu hiçbir yer yoktu. Yatağından geçen kadınlar vardı ama hayatına dokunan kimse yoktu. Ablasına, ailesine sevgilileri olduğunu da söylemişti. Ama hiç bir zaman bir kadına gereğinden fazla değer vermemişti. Her gece farklı bir yüz, farklı bir beden… Ama sabah olduğunda hepsi aynı mesafede kalıyordu. Mert için yakınlık, zaaf, riskti. Risk, ölüm demekti. Bu yüzden kendine verdiği söz basitti: Âşık olmayacaktı. Bunu söylerken kendine yalan söylemiyordu. Gerçekten inandığı bir şeydi bu. Çünkü içinde o ihtimali büyümeden ezmişti. Adını koymadan susturmuştu. Onun için tek bir şey değişmezdi: Ailesi. Onun dışında kalan herkes… geçiciydi. Herkes… harcanabilirdi. Mert hayatı ikiye bölerek yaşamayı öğrenmişti: Kontrol edebildikleri ve görmezden geldikleri. Aşk, ikinci tarafta kalıyordu. Onun gözünde aşk; gereksiz bir zayıflık, pahalı bir hata, sonunda insanı diz çöktüren bir tuzaktı. Vance ve Ece o tuzağa kendi istekleriyle yürümüştü. Ve Mert, aynı yoldan geçmemek için baştan yönünü değiştirmişti. Daha sert olmayı seçti. Daha soğuk. Daha yalnız. Bu, onun kurduğu dengedeydi. Ve o dengeyi bozacak hiçbir şeye izin vermemekte kararlıydı. Fakat hayat, Mert’in kurduğu sınırları ciddiye almayacaktı. Kontrol ettiğini sandığı her şeyin içinde, fark etmediği boşluklar vardı. Ve bazı boşluklar… sandığından çok daha derindi. Bazı hayatlar; ne kadar uzağa gidersen git, bir şekilde gelip seni bulur. Mert’in önünde duran şey, bildiği hiçbir şeye benzemiyordu. Bu bir düşman değildi. Satın alınacak ya da yok edilecek bir mesele hiç değildi. Bu… dengesini bozan bir karşılaşmaydı. Çünkü bu kez karşısına çıkacak olan kadın, onun alıştığı hiçbir kalıba sığmayacaktı. Hayranlık duymayacaktı. Korkmayacaktı. Onu değiştirmeye çalışmayacaktı. Mert için insanlar ya boyun eğerler ya kaçarlar ya da yok olurlar. Bu kadın, hiçbirine ait olmayacaktı. Ve asıl tehlike de tam olarak buydu. Çünkü Mert, karşısındakini nasıl kıracağını bilirdi. Nasıl susturacağını, nasıl yok edeceğini de. Ama birine zarar vermek istemediği bir yerde ne yapacağını bilmiyordu.