Çalan kapıyı evin her yerini istila etmiş kağıtları toplaya toplaya ilerleyip açtım ve dışarıdaki kişinin ıstırabına son verdim. Satır satır anlattığım adam şimdi karşımdaydı. Onu günlerdir görmemiştim ama yazarken içimdeki hasret usulca vuslata dönüşmeyi başarmıştı. Onu anlatmak güzeldi. Sanki karşımdaydı ve itirafımı gözlerine bakarak yapıyordum. Anlattıklarımın çoğunda benimle birlikte olmasına rağmen yaşadıklarımdan haberi dahi yoktu ve bu hayali itiraf o kadar duygulandırıcıydı ki ağlamaktan kaçınamamıştım.
Kapıyı açtığım gibi ayakkabılarını çıkarıp içeri girdi ve geri dönüp ayakkabılarını her zaman ki yerine koydu.
"İnsanlıktan çıkmışsın Domates."
"Yorgunluktan ölüyorum," dedim saçlarımı kaşıdığım esnada. "İnsanlıktan çıkmam kaçınılmazdı."
"Küçük pis şey," dedi ve burnumu sıktı.
