"Nereye?" diye sorabilmek apartmandan çıktığımızda gelmişti aklıma. O gidelim dese düşünmeden peşine takılıyordum şimdi olduğu gibi. O yanımda olduğu sürece sorulara ve cevaplara gerek duymuyordum. O kadar çok güveniyordum ki ona ve dostluğuna, kuyunun dibinde kurtuluş var dese düşünmeden kendimi aşağı bırakırdım, düşünün. Üzerimde keten beyaz elbisem dışında bir şey yoktu. Ayaklarımda parmak arası terliklerim vardı, tuhaf durmuyordu ama yine de dışarı çıkmaya uygun değilmiş gibi hissediyordum. Sina'nın üzerinde keten pantolonu ve mavi gömleği vardı. Bana gelmeden önce dışarıda olmalıydı. Apartmana da ayakkabılarıyla çıkmıştı, aksi mümkün değildi zaten her zaman, her ortama hazırdı o.
"Alarçin teyzelere. Hem evleri çok uzakta değil hem de bedava sıcak çatı." Bu dediğinde kesinlikle haklıy
