Tenimdeki mühür [+21]

“Seninle asla birlikte olmayacağım, Cihangir Sungur! Asla!” Cümlem biter bitmez belimden kavrayıp tek hamlede kendine çekti. Sanki bir insanı değil… kendine ait olan bir şeyi geri alıyordu. Omzuma dökülen saçlarımı geriye itti; köprücük kemiklerim açığa çıktı. Tenim, nefesim… Her şeyim onun bakışlarının altında kaldı. Soğuk dudaklarını tenimde hissettiğim an içim ürperdi. Bir öpücük gibi değildi bu. Daha çok… Bir işaret gibiydi. “Sakın ‘asla’ deme, karıcığım.” diye fısıldadı. Sesi sertti. Koyu kahverengi gözleri buz kesmişti. Yüzünde tek bir mimik yoktu ama bakışları… bakışları saplantı gibi üzerime yapışıyordu. “Ben ‘asla’ları kırmayı severim.” Başımı kaldırıp gözlerinin içine baktım. “Sen benim kocam değilsin.” Dudaklarının kenarı çok hafif kıvrıldı. Bir gülümseme değildi… Bir zafer gibiydi.“Hastane odasında ‘asla’ dediğin an… Şartımı kabul etmiştin.” dedi. “Çünkü senin ‘hayır’ların bile bana ait, Bade.” Sözleri içime bıçak gibi saplandı. Haklıydı… ama eksik bir şey vardı. Mecburiyet. “Sadece mecburiyetten.” dedim, kendimi zorlayarak dik durdum. “Daha ilerisi olmayacak.” Cihangir gözlerini bir saniye bile kırpmadı. “Olacak.” dedi. Bu kadar sakin söylemesi, yumruktan daha ağırdı. “Hatırlatırım, Bade…” diye başladı. Sesi alçaldı, tehlikeli bir fısıltıya dönüştü. “Yeğeninin yaşaması benim iki parmağımın arasında.” Boğazım düğümlendi. “Anlaşmamız bozulursa…” Gözleri karardı. “O çocuğun adını bile anmam.” “Bunu… Yapamazsın.” dedim, nefesim titredi. Bir adım daha yaklaştı. Sanki sözlerim onu durdurmamış, aksine daha da beslemişti. “Yaparım.” dedi, hiç tereddütsüz. “Çünkü benim dünyamda acıma diye bir şey yok.” Sonra başını hafifçe eğdi. “Ve sen… Benim zayıflığım olmayacaksın. Sen benim kuralım olacaksın.” İçimde öfke kabardı ama öfkemin bile sesi çıkmıyordu. Çünkü ben mecburdum. Kahretsin… Efe için, o çocuğun nefesi için… ben kendimden bile vazgeçmeye razıydım. Cihangir sonunda geri çekildi. Ceketinin düğmesini ilikledi. Sanki az önce tenime mühür basmamış gibi sakindi. “Şimdi ufak bir işim var.” dedi. “Halledeceğim.” Kapıya yöneldi. Tam çıkarken başını çevirip son kez baktı. Gözleri bir an bile yumuşamadı. “Döndüğümde… bu gece tamamen bana ait olacaksın.” Bir saniye durdu, sesi daha da koyulaştı. “Sakın kaçmayı düşünme… Benden kaçışın yok, Bade.”