Üzerimdeki siyah elbisenin, ablamın giydiğiyle ilgisi olmasa da garip hissettirmişti. Elimi karnıma koyarak titredim.
-Bunu giymesem mi acaba Bahar?
Diye sorduğumda beğeniyle beni süzdü.
-Bunu giymelisin. Çok yakıştı gerçekten de.
Her şeyi bir kenara bırakarak elbiseyi kabullendim. Her siyah elbise aynı anlamı taşıyor değildi ya!
-Gel annemin odasından ayakkabılarımı alalım.
Diyerek odadan çıktım. Bahar da peşimden geliyordu. Annem oturma odasından beni görünce merakla seslendi.
-Zeynep! Dön bakayım şöyle bir.
Annemin sözünü dinleyip etrafımda bir tur attım.
-Nasıl olmuş?
-Çok yakışmış. Çocuğun kalbine inecek seni görünce. Ah Zeynep, şu oğlanı damadım etsen ne çok sevinirim. Dünya gözüyle mürüvvetini göster bana he kızım!
-Aman anne! Sadece dostça bir yemeğe çıkıyoruz.
-Merak
