Yurttaki yatağımda, gözlerim tavana takılı yatıyorum. İçimden bir şey yapmak gelmiyor. Tüm heyecanım uçup gitmiş. Yaşamın gerçek yüzünü görmeye başladığımı anlıyorum ailemin korumacı davranışlarının ardından. Bir şeyi düşünmekle olmuyor. Aynı zamanda evrenin de düşüncene uyması ve izin vermesi şart. Yoksa eskilerin deyişiyle evdeki hesap çarşıya uymuyor. Klasik ama hala doğruluğu tartışılmaz bu sözün. Fakat gel gelelim insanın kendine laf anlatması güç iş. Yani benim için de şimdiye kadar öyle oldu. Kendim söyledim, kendim dinledim. Kendi kendime gelin, güvey oldum ve ağzımın payını aldım. Kendimi çok aptal buluyorum şimdi. Üniversiteye gelirken kurduğum düşler meğer ne aptalcaymış! Aşk yaşacakmışım, yakışıklımı bulacakmışım, sonra mutlu olacakmışım! Heee buldum buldum, aşkı da buldum yakı
