Öyle canım acıyor ki o halimden sonra yurda nasıl döndüğümün farkında bile değilim. Yol boyunca Melisa ile konuşacak gücüm de yok. O beni anlıyor, suskunluğunu koruyor. Yurtta katımıza çıkıyoruz.
-''Ben gidip yatmak istiyorum odamda.'' diyorum ve ondan ayrılmak istiyorum.
-''O kadar büyütme. Tamam iyi bir durum yaşanmadı ama bu, her şey bitti anlamına gelmez. İnan bana geçecek.'' diye hala bana avuntu olmaya çabalıyor dostum. Ben sadece ağlamaklı gözlerle bakıyorum Melisa'ya. O beni bırakmak istemiyor:
-''Bak, biraz yat, kafanı topla, sonra buluşalım.''
Ben tamam anlamında başımı sallıyorum ve odama doğru gidiyorum. Odama girdiğimde kimsenin olmadığını görüyorum. Bu aslında oldukça iyi benim için, rahatça ağlayabilirim. Olduğum gibi kendimi yatağıma bırakıyorum. Durmadan çalışan beynim
