Sabah gözlerimi çok mutlu açıyorum, hatta erkenden kendi kendime uyanıyorum. Bunlar hep sevincimden. Bir ara b.ka saran konular bir anda kendiliğinden yola giriyor. Çok ilginç, birden karışıyor kendi kendine, birden düzeliyor kendi kendine. İnsan kendine tarafsız olamazmış, ben de bu karışma ve düzelme olayına kendimi dahil etmiyorum. E insanın doğası bu! Hep kendine yontmak. Neyse ne ve hiç önemli değil. Bir iki saat sonra aşkım beni almaya gelecek yurda. Benim biricik yakışıklım, demek hep beni beklemiş. Her ne kadar yanlış kişilere yönelse de doğru olan beni buluyor ya sonunda, önemli olan bu. Melisa uyanmış mıdır acaba? Yazar o bana zaten uyandığında. Ya Alp ne yapıyor, uyuyor mu acaba? Şöyle görünmez olsam da uzaktan onu görebilsem. Kim bilir na tatlıdır uykudaki hali! Yanında olsam,
