Melisa gidince içim rahatlamış bir halde yatağıma bırakıyorum kendimi. Her ne kadar ona sert çıksam da ne olduğunu merak etmekten çıldırıyorum. Fakat tutuyorum kendimi çünkü Melisa bir daha böyle düşüncesiz davranmamalı. Ben onun en yakın arkadaşıyım ve ben nasıl ondan bir şey saklamıyorsam o da benden saklamamalı. Bunu iyice anlaması bir süre sert ve soğuk yapacağım ona. Öyle pişman olmalı ki son ettiğinden bir daha en ufak bir şeyi dahi benimle paylaşmalı. Birkaç saattir yaşadığım stres beni epey yormuş, gözlerim kapanırken bunu anlıyorum. Arada kısa süreli kestirmenin tadı bir başka oluyor. Gevşiyorum, içim geçiyor, oldukça hafifim. Gümmmm! diye çarpan kapı sesiyle sıçrıyorum yerimden ve ağzıma geleni coşku ile saydırmak üzereyim. Bir el yakamdan tutuyor hırsla, şaşkınım.
-''Ne halt ye
