Ada Uysal,
Ne kadar yürüdüm bilmiyorum gözümün önünde o fotoğraflar gözümden istemsizce akan yaşlar...
Artık ayaklarım beni taşımayacak duruma geldiğinde önümde duran boş banka bıraktım kendimi önümde deniz tepemde güneş boş boş bakışlarım sanki hayatla bağlantım kesilmiş gibiydi. Sonra kollarımı dizlerime dayayıp yüzümü avuçlarımın arasına alıp ağlayabildiğim kadar ağladım sonra durup düşünmeye başladım göz yaşlarımı sildim.
2 Şubattı fotoğrafın yani videonun tarihi e biz ne zaman barıştık düşün düşün...
O gün bize gelmişti kahvaltıya sonra beni dershaneye bırakmıştı hatta merveye söylediğim için o da Oğuza haber vermişti aaa doğru yaa ben merveye bu yüzden mesajda kızmıştım. Hemen telefonu elime aldım wha.. girip hemen merveyle konuşmamızda şubat ayına kadar geldim hah işte buldum
