& Defne &
Karanlıkta ne kadar zaman geçtiğini bilmiyordum. Zaman kavramı o an yok olmuştu.
Sırtıma yapışan soğuk seramik, sol bileğimde zonklayan acı ve her nefeste ciğerlerime dolan, havuzun kapalı ve ağır havası vardı sadece.
İlk anda çığlık atmıştım. Sesim cam tavana çarpıp geri dönmüştü; yankılanmış ama kimseye ulaşmamıştı. Sonra sesim kısılmıştı. Geriye yalnızca kalbimin atışları kalmıştı: hızlı, düzensiz, korkudan çıldırmış gibi.
Korku öylesine derindi ki bedenimi felç etmişti. Burada öleceğim, diye geçirdim içimden defalarca. Kimse havuza geldiğimi bilmiyordu. Emre kapıyı kilitlemiş miydi? Hatırlamıyordum. Belki de dışarıdan her şey normal görünüyordu: dümdüz bir cam yüzey, altında boş bir havuz. Kimse bakmayacaktı. Kimse aramayacaktı. Yarın sabah biri fark edene kadar ben ço
