HAFTALAR SONRA
“Ahmet dur lütfen koşma!”
Beni dinlemeyen küçük hınzır koşar adımlarla gülerek kaçmaya devam ettiğinde arkasından gülümsemekle yetindim. Benimle oyun oynamak istemişti ama sanırım oyun oynayacak yaşı çoktan geçmiştim.
“Hadi beni yakala Mahpeyi!”
“Senin gibi hızlı koşan bir erkeği nasıl yakalayabilirim?” dedim arkasından.
Konağın bahçesinde oyun oynayan diğer çocukların yanına kaçarak gittiğinde gülümsedim. Çocuklarla kaynaştığını görünce beni çoktan unuttuğunu anladım.
Hemen de unutuyorlardı beni.
“Mahperi?”
Dilan’ın sesini duyunca arkamı döndüm. Elinde bir sepet dolusu meyve ile konağın kapısında duruyordu. Sabah bostana gideceğini söylemişti. Gitmeyi istemiştim ama Adana’nın güneşi beni kasıp kavuruyordu.
“Ah! Geldin mi?”
“Evet, gel de biraz meyve ye, benim oğlan
