Çalışanlardan biri Aras’a seslenince yanımdan ayrıldı öylece kalakalmıştım çantamı aldım çıkışa doğru yürümeye başladım, çalışanlar dilimizi bilmeseler de yüz ifadelerimizden hoş konuşma yapmadığımızı anlamış olsalar gerek ben yanlarından geçerken başlarını öne eğiyor veya başka yerlere bakıyorlardı… Tam kapıdan çıkarken Aras yanıma gelip saçlarıma öpücük kondurdu… “Güle güle git sevgili karıcığım, umarım istediğin kariyer fırsatı seni mutlu eder”
Sesi kırgındı. Yüzüne baktım ifadesizdi… Aldırmayacaktım o hayatını kurmuş yolunda ilerlerken bana köstek olmaya hakkı yoktu…
“Akşama yemek hazırlarım”
“Zamanında gelirim”
Son sözü oldu arkasını dönerek işinin başına gitti, uzun süre arkasından baktım bir kez bile başını kaldırıp bana bakmadı.
Arabama bindim, ilk işim Mark Wilson’un yardı
