Ağlamaktan gözlerim kan çanağına dönmüştü...Gerçi neden ağladığımı hala bilmiyordum ama...İçimden bağıra bağıra ağlamak geliyordu...
Şirketten çıkıpta eve kendimi nasıl attığımı hatırlamıyordum...Tek bildiğim annemin kollarına atladığım ve saatlerce ağladığımdı...
Akşamın dokuzu olmasına rağmen şu anda yatağımda, yorganım tepeme kadar çekili şekilde yatıyordum...
Komidinimin üzerine gelişi güzel fırlattığım telefonumun melodisi odadaki sessizliği bozmuştu...
Başımı yorganın altından çıkarıp kızarmış gözlerimi ovalayarak, telefonu iki üç denemeden sonra alabilmiştim...
Arayanın Seda olduğunu görünce telefonu tekrar yerine koymuştum ki, nasıl olduğunu bilmeden çalan telefon açılmıştı....
"Alo Melek....Neden konuşmuyorsun..." dediğinde yine ağlamaya başlamıştım...
Sinirlerim alt üst ol
