AHAD:
Helin,diğer hanımlar ve korumalarla birlikte dışarı çıktık. Ben onu kendi arabama almak istedim ama koruma araya girip kızı apar topar kendi minibüslerine götürdü. İçimde bir şey koptu; yanına yaklaşamadım.
Kafeye vardığımızda kadınlar bir masada, korumalar başka bir masada, benim adamlarım ise üçüncü masada oturdular. Biz de dördüncü masada baş başaydık. Aramızda görünmez çizgiler vardı; yakın ama dokunulamaz.
Helin’e döndüm:
“—Aç mısın?”
“—Hayır. Aç değilim,” dedi kısa, soğuk bir sesle.
İki sade kahve söyledim. Ceketimi çıkardım, sandalyeme astım. Masadaki gürültü, kahkahalar, kadınların fısıltıları ardımda kaldı; karşımda yalnızca o vardı.
“—Vahap Ağa seni kaçıracağımı düşünüyor sanırım?” diye sordum.
“—Bilmiyorum. Kendisiyle konuşmuyorum,” dedi. Sözleri arasında bir mesaf
