Ofiste evrakların arasında kaybolmuşken çalan telefonla irkildim. Ekranda annemin adı yazıyordu. Merakla açtım.
— Sonunda gelini doya doya gördüm, Ahad! — dedi, sesi neşeyle çınlıyordu.
Gülümseyerek, muzip bir sesle sordum:
— Eee, nasıldı?
— Çok güzel oğlum… Roza’dan bile güzel. Narin, incecik ama öyle kemikli değil. Gözleri… saçları… bayıldım, bayıldım!
Sözlerini dinlerken gözlerimi kapadım. Bir anlığına o geceye gittim. Helin’i kucağımda taşırken ince vücudunun hafifliği, saçlarının kolumdan aşağıya doğru ipek gibi dökülüşü, sıyrılmış gecelikten görünen memeleri, yuvarlak kalçaları pembe külodu… hâlâ aklımdaydı.
— Ne mutlu sana anne, — dedim, gülerek.
— Ama… gözlerinde çok hüzün var, Ahad.
İçim burkuldu.
— Ne bekliyordun anne, bana âşık olmasını mı?
— Öyle tabii… kolay şeyler y
