Ahad:
Ertesi sabah kahvaltı salonuna indiğimde bütün gözler üzerimdeydi. Konaktaki hanımların yüzünde gülümseyen bakışlar vardı; belli ki dünkü nikah haberi herkese mutluluk vermişti. En çok da anneme… Masanın ucundan bana bakarken gözlerinde hem sevinç hem de gurur okunuyordu.
Kahvaltıdan sonra yanıma geldi, beni sessizce kenara çekti.
— Oğlum, dedi heyecanla, gelinin ailesine ne zaman gideceğiz? Hem nişanı konuşalım, hem de gelin hanımı alışverişe çıkaralım.
Derin bir nefes alıp başımı salladım.
— Anne, bence hiç kurcalama… Vahap bu işi bozmak için bahane arıyordur şimdi.
Annem kaşlarını çattı.
— Neden canım? Sen bir Helin’i ara, sor bakalım ne düşünüyor.
Telefon meselesinin duyulmasını istemiyordum, gerildim.
— Anne… Helin’in telefonu yok. Odasından bile çıkarmıyorlar kızı, sen
