Abim lavaboya gittiği sırada hemen Kenan'a suyunu verip mutfağa geri döndüm. Kenan'ın bana garezini anlamakta zorlanıyordum. Ne olmuş yani kazayla onu hastanelik ettiysem, sonuçta amacım iyiydi.
"Çay kaynar fokur fokur, Mehir ağlar şıpır şıpır. Yarabbi kurtar beni takır takır. Katilim olmasın abim Mahir."
Korkuyla gözlerimi yumdum. "Allah'ım... Çay da kaynıyor ama ben ölmeye hazır değilim. Abim kardeş katili olurken Kenan oturup keyifle bizi mi izleyecek? Bir çıkar yol... Bir kaçış yolu... Yok mu?"
İki bardağı tepsiye koydum. Çayları doldururken ölüm şeklimi düşünüyordum. Abim benim son arzumu sorar mıydı acaba? Anneme söylediğim yalanı affetti ama bu kez affetmeyeceğine emindim. Kesinlikle ölü taklidi yapmalı, odaya gitmemeliyim.
"Mehir! Çay nerede kaldı?"
Abimin sesi salon
