Birkaç gündür abimin yardımıyla okula gidip gelirken her şey yolunda gidiyordu. Kahraman kendince bana düşünme süresi vermişti ve ben de o arada kafamı dinliyordum.
Yine bir akşamüzeri abimin kolunda sekip eve girerken içerden bir takım tanıdık sesler duymaya başladım. Halüsinasyonlarda artık seviye atlayıp sadece hayaller değil tüm ailemi görmeye başlamıştım.
"Anne!" dedim. "Kızım!" diye karşılık geldi.
"Baba!" dedim. "Mehir!" diye bir gürleme duydum.
"Selin!" dedim. "Abla desene!" diyerek carlayan tepki aldım.
"Ben de buyadayım teyze!" diyen yeğenim bana halüsinasyonun zirvesini yaşatarak yanıma koşup kollarıma atladı.
"Mercimek!" dediğimde yanaklarını şişirip nefesini tutan dünya tatlısı yeğenimin isyanı patlak verdi.
Daha kendi adını doğru söylemeyi başaramayan yeğenim "
