Taburcu olmak istemiyordum çünkü nereye gideceğimi bilmiyordum. Birkaç gün sonra taburcu olacağım söylendiğinde yanımda sadece Kalender vardı. Garip olan ise benimle çok ilgilenmesiydi. Dediğine göre evlenme teklifimi bile henüz kabul etmemişti. Bu çok onur kırıcıydı.
Kalender işlemleri halledip odaya geldiğinde tedirgince ona baktım.
"Gidiyoruz sevgilim," dediğinde bir şey diyemeden kendimi zorlayarak gülümsedim. Geçmişim kadar geleceğimde sanki karanlıklara boğulmuş gibiydi.
"Kalender benim evim nerede biliyor musun?" dedim tekerlekli sandalye ile hastaneden çıkarılırken. Gidecek bir evim var mıydı onu bile hatırlamıyordum.
"Sen benimle kalıyordun. Bir evin yok bebeğim. Senin evin, yurdun, çatın, damın benim!" Gülümseyerek bana göz kırptı. Hadi ama bu gerçek olamazdı. Evlil
