Konağın önünde duran arabadan inmeden önce, “Her şey için teşekkür ederim, her şey çok güzeldi, çok eğlendim,” diyen sevgilisine,
“Asıl ben teşekkür ederim. İyi ki geldin, iyi ki varsın güzelim,” demişti Seyit Ali.
“Sen de öyle,” diyen Rozerin’in yüzünde güller açmıştı.
Bir insanın yaptığı küçücük bir şey mutlu eder miydi insanı? Ediyordu işte.
“İyi geceler,” deyip arabadan inen Rozerin’in arkasından bakakaldı.
İşte bu yüzden ayrı kalmak istemiyordu.
Ne sarılabilmişti, ne öpebilmişti veda ederken… Biri görecek diye.
Yine de buna da şükür deyip tuttu evinin yolunu.
Rozerin odasına çıktığında, oğlunun yatakta uyuduğunu gördü. Leyla da kanepede uyuyakalmıştı garibim.
Yavaşça gidip seslendi uyanması için.
“Ha, geldin mi?” deyip uyanan Leyla’ya,
“Geldim güzelim, geldim,” dedi.
“Sen
